Melvald in Stranger Things: de winkel waar Joyce werkt en de kerstverlichting koopt
Universum, Seizoen 1, Joyce
Melvald is de algemene winkel van Hawkins waar Joyce werkt. Donald Melvald is de baas. Op 7 november geeft hij haar een voorschot en een vrije dag. De volgende dag koopt ze er de kerstverlichting van de lettermuur.
Joyce onderzoekt niet vanuit een kantoor. Ze werkt in een algemene winkel in het centrum, Melvald. Op 7 november 1983 geeft de baas haar de dag vrij. De volgende dag komt ze toch terug: ze heeft kerstverlichting nodig, genoeg om een muur te bedekken, terwijl iedereen haar zegt haar zoon te begraven.
In het kort
- Type: een algemene winkel, in het centrum van Hawkins
- Werknemer: Joyce Byers, aan de toonbank
- Baas: Donald Melvald
- 7 november: vrije dag, voorschot van twee weken, een telefoon
- De volgende dag: pakken kerstverlichting, en nog een telefoon
Inhoud
Het gewone werk
Hawkins heeft weinig plekken waar een alleenstaande moeder, met twee zoons, een rooster kan volhouden. Melvald is die van Joyce. Een algemene winkel: schappen, een toonbank, vaste klanten. Ze werkt er, ze is geen toevallige klant. De mensen kennen haar daar voordat ze haar kennen als de vrouw die haar muur doorboort.
De winkel legt de sociale klasse van het gezin beter vast dan een toespraak. De Byers hebben niet het huis van de Wheelers. Joyce telt wat ze uitgeeft. Als ze te veel koopt, ziet men het, en men ziet het eerst op het werk, want daar liggen de goederen.
Donald Melvald is de baas. Hij is geen antagonist. In een stad die Joyce straks voor gek gaat verklaren, blijft de winkel een van de weinige plekken waar men haar haar vak laat doen, en daarna laat vertrekken met iets om tegen haar zoon te praten.
De kerstverlichting van de alfabetmuur: hetzelfde principe als de dozen die ze uit de winkel meeneemt.
In de winkelLichtslinger alfabetmuur en verjaardagsbanner15,90 €Bekijk product
Lampen in plaats van een stem
Will is verdwenen. Een lamp antwoordt in het huis. Joyce begrijpt dat haar zoon ergens achter de muur is, en dat elektriciteit het enige kanaal is. Ze heeft lampen nodig, veel, meteen. Ze gaat terug naar waar ze weet dat ze liggen: de kerstverlichting, in het schap bij Melvald, in november.
De aankoop is buitensporig voor ieder ander. Voor haar is het een alfabet. Elke lamp kan aangaan bij een geschilderde letter. De winkel verkoopt geen ritueel. Hij verkoopt het enige materiaal dat ze de volgende dag kan meenemen, zonder op een bestelling te wachten.
De muur van het huis komt dus uit het schap van haar werk. Het verband is concreet. Men hoeft niet te raden waar ze zoveel kerstverlichting vandaan heeft. Men ziet het: ze neemt ze daar, en ze gaat ze thuis ophangen.
Het voorschot, daarna de dozen
Op 7 november neemt Joyce haar dienst niet op. Donald geeft haar vrij. Jeffrey, de andere werknemer, vervangt haar. Ze komt toch terug in de winkel, niet voor de kassa: voor een telefoon, en voor een voorschot van twee weken. Donald aarzelt, omdat hij degene moet betalen die haar vervangt. Hij geeft toe.
De volgende dag komt ze opnieuw. Deze keer zijn het pakken kerstverlichting, en een tweede telefoon. De lettermuur komt uit dit tweede bezoek. Het voorschot van de vorige dag heeft de hoorn betaald. De lampen volgen, uit de schappen, op het moment dat de stad haar al condoleances voorbereidt.
Het is geen grote ommekeer. Het is een baas die twee keer ja zegt, met tegenzin. Zonder deze twee bezoeken heeft de muur geen kerstverlichting, en doet Hopper er langer over om haar te geloven.
De blik van de anderen, gezien vanaf het schap
De klanten praten. Een moeder die in november kerstverlichting koopt, van wie de zoon als vermist geldt, daar praat men over in een winkel in het centrum. Joyce staat die dagen niet achter de kassa. Ze staat aan de koopkant, en dat ziet men even goed.
Die zichtbaarheid verklaart haar woede. De winkel is de openbare plek waar haar rouw de meningen kruist. Het huis, 's nachts, is de plek waar ze hen ongelijk geeft, lamp na lamp.
Het contrast structureert de eerste hoofdstukken. Overdag: het schap, het voorschot, het geld. 's Nachts: de verf, de stem. De kerstverlichting gaat van het een naar het ander in haar kofferbak.
Joyce om in elkaar te zetten, zij die de toonbank verlaat om thuis tegen een muur te praten.
In de winkelMini-bouwfiguur Joyce Byers14,90 €Bekijk product
De winkel wordt geen monument
Melvald verbergt geen deur. Niemand sterft er. De serie maakt er geen etappe van het plan van 1986. Het is een plek van het eerste seizoen, en dat is genoeg. Alles wat volgt, de moeder die het valse lichaam weigert, de moeder die naar de andere wereld gaat, begint bij een werkneemster die kerstverlichting heeft kunnen meenemen.
Later wil Joyce Hawkins verlaten, het werk inbegrepen. De winkel blijft in de herinnering als de baan van daarvoor, niet als een basis. Hem verwarren met het lab of met de videotheek zou zijn rol uitwissen: hij informeert niet, hij levert.
Het is zeldzaam, in deze stad, dat een winkel precies dient voor wat hij verkoopt. Melvald verkoopt iets om een kamer te verlichten. Joyce gebruikt het om een alfabet te verlichten. Het gebruik is omgeleid, het voorwerp niet.
Een moeder die haar aanwijzingen betaalt
De andere ouders in de serie hebben grotere huizen, telefoonlijnen, tijd. Joyce heeft een toonbank en een baas. Haar aanwijzingen hebben een schapprijs. De lettermuur is geknutseld omdat ze geen ander kanaal heeft, en betaald omdat Melvald het heeft gewild.
Naar de winkel kijken is kijken naar de toestand van het personage vóór het monster. Ze is niet « de moedige moeder » in het luchtledige. Ze werkt aan de toonbank, gescheiden van Lonnie, en 's avonds gaat ze lampen op een doorboorde muur zetten.
Zonder Melvald verliest het eerste seizoen zijn beroemdste voorwerp en zijn eenvoudigste uitleg: de lampen lagen in het schap, in november, in de winkel waar ze werkt.
De winkel ligt in het centrum. De vaste klanten komen er voor kleine boodschappen. Daarom vallen de twee bezoeken van Joyce op. Het eerste: een telefoon en een voorschot, terwijl Jeffrey haar al vervangt. Het tweede, de volgende dag: pakken kerstverlichting en nog een hoorn. Donald heeft geaarzeld, vanwege het loon van de vervanger. Hij heeft toch ja gezegd. De lettermuur heeft dus een kassabon, een baas, een werknemer die de post dekt. Joyce is die dagen niet komen werken. Ze is komen kopen wat ze nodig had om haar zoon te antwoorden. Jeffrey houdt de toonbank in haar plaats. De winkel blijft open. Zij staat, voor één keer, aan de kant van het schap. De dozen kerstverlichting zijn geen symbool. Het zijn goederen van november, van een schap in het centrum genomen, betaald omdat een baas de vorige dag het voorschot heeft aanvaard. De nachten erna begint de muur te antwoorden.
Het kussen van de woonkamer: de kamer waar de lampen terechtkomen, eenmaal uit het schap.
In de winkelKussenhoes woonkamer van Joyce15,90 €Bekijk product
In het kortJoyce travaille chez Melvald, le généraliste de Donald. Le 7 novembre 1983, il lui donne congé et une avance. Le lendemain, elle y achète les guirlandes du mur de lettres.
Veelgestelde vragen
Wie is Joyce bij Melvald?
Ze werkt er, aan de toonbank. Ze is geen klant. De winkel is haar baan in Hawkins.
Wie is de baas?
Donald Melvald. Op 7 november geeft hij haar vrij en een voorschot van twee weken voor een telefoon. De volgende dag koopt ze de kerstverlichting.
Waarom kerstverlichting in november?
Omdat Will via het licht antwoordt. Ze heeft meteen lampen nodig, en het seizoensschap is de enige voorraad die groot genoeg is.
Komt de lettermuur daarvandaan?
Ja. De kerstverlichting die op het geschilderde alfabet ligt komt uit deze winkel.
Sterft er iemand?
Nee. De winkel dient niet als plaats delict. Hij dient als voorraad.
Bestaat hij nog in de volgende seizoenen?
De baan van Joyce is die van de eerste hoofdstukken. Later wil ze de stad verlaten. De winkel wordt geen onderzoekslocatie.
