Pennhurst in Stranger Things: het ziekenhuis waar Victor Creel sinds 1959 is opgenomen

Een adres buiten de stad

Pennhurst is niet het lab, en het is niet het huis van de Creels. Het is het ziekenhuis waar men Victor opsluit zodra de rechtbank voorbij is. De serie plaatst het in het graafschap Kerley, in Indiana. De naam gaat ook buiten de fictie rond, voor een andere instelling, in een andere staat. Hier gaat het alleen om het ziekenhuis van het verhaal: een gebouw, een directeur, een patiënt.

De directeur heet Anthony Hatch. De plek ontvangt patiënten die de rechter niet meer als gewone verdachten wil berechten. Victor is er een van. Hij heeft over een demon gesproken. Men heeft hem krankzinnig verklaard. Het huis is leeg gebleven in Hawkins. De man is hier.

Al in november 1983 ligt de naam in de mond van de kinderen. Als ze een kaalgeschoren meisje in het bos vinden, neemt Lucas aan dat ze uit Pennhurst is weggelopen. Dustin kaatst de grap terug. Ze zitten bij de verkeerde instelling. De reflex zegt hoe de stad rangschikt wat ze niet begrijpt: in het gesticht.

De patiënt van 1959

Op 25 maart 1959 wordt Victor gearresteerd voor de dood van zijn vrouw Virginia en zijn dochter Alice. De schuldige is zijn zoon Henry. De stad weet dat niet. Victor heeft genoeg gezien om zich de ogen uit te rukken. Hij overleeft, blind. De opname duurt. In 1986 zit hij nog in dezelfde kamer.

Hij vertelt geen stadslegende. Hij vertelt een huis, een aanwezigheid, visioenen, en dan een terugkeer. Iets heeft hem teruggetrokken op het moment dat hij aan de andere kant zou blijven. Dat iets was geen wapen. Het was een stem, een deuntje, wat hij een engel noemt. Hij begint te neuriën.

De uitgestoken ogen zijn geen gotisch detail. In zijn verhaal is dat hoe de demon de greep verloor, of ophield hem te kunnen afmaken. De serie toont hem blind, zittend, precies. Hij is niet het monster. Hij is de getuige die het ziekenhuis zevenentwintig jaar heeft bewaard.

Twee valse studentes

Nancy en Robin krijgen geen eerlijke afspraak. Ze stellen zich voor als studentes, met een universitair voorwendsel. Men laat hen bij de kamer komen. Hatch trapt er niet lang in: hij controleert, de professor die hen zou hebben gestuurd kent hen niet.

De duur van het gesprek volstaat. Victor beschrijft de visioenen, de demon, het huis. Dan neuriet hij. Zij begrijpen dat het deuntje geen tic van een patiënt is. Het is de draad die hem heeft teruggebracht toen de trance hem wilde houden. Dezelfde mechaniek als de doelwitten van 1986, een generatie later.

Hatch komt terug met bewakers. Het bezoek is afgelopen. Ze moeten weg zijn voor de politie. De scène is geen overval. Het is een gestolen interview, en het einde van het interview is een sprint naar de auto.

Wat ze aan Dustin doorgeven

In de auto, en daarna via de radio, is het verslag eenvoudig. Victor is teruggebracht door muziek. Dus kan muziek iemand terughalen die Vecna aan het overnemen is. Dustin, aan de andere kant van de golf, heeft eindelijk een afweer die geen theorie uit een rollenspel is.

Het vervolg speelt zich elders af dan in het ziekenhuis. Een walkman, een nummer waar de persoon van houdt, een koptelefoon op de oren op het moment dat de ogen wegdraaien. Pennhurst levert het apparaat niet. Het levert de reden om erin te geloven. Zonder het neuriën van Victor blijft de groep naar deuren rennen zonder te weten hoe je een lichaam vasthoudt.

Het ziekenhuis blijft achter. Men keert er niet terug voor de strijd. Het heeft één keer gediend, als een levend archief. De oudste patiënt van de zaak-Creel had net de gebruiksaanwijzing gegeven.

Drie adressen, drie functies

Het huis is de plaats van de misdaad van 1959 en de vestibule van de trances. Het lab is de plek waar Henry een nummer wordt. Pennhurst is de plek waar de vader wordt opgeborgen zodat het verhaal stopt. Ze door elkaar halen maakt van Victor een medeplichtige, of van het ziekenhuis een bijgebouw van het lab. Geen van beide.

Victor weet in 1959 niet wat het lab met zijn zoon zal doen. Hij vertelt over een demon. De meisjes van 1986 komen aan wetend dat een monster tieners doodt, en ze herkennen hetzelfde patroon. De brug tussen de twee tijdperken is deze kamer, niet een dossier van het ministerie van Energie.

Hatch, de bewakers, de valse studentenkaart: alles wijst op een burgerlijke instelling, met haar regels, geen basis. Men liegt om binnen te komen, zoals men liegt in elke plek die de journalisten van de middelbare school niet ontvangt. Daarna rent men.

De getuige die men had opgesloten

Zevenentwintig jaar lang zat de enige persoon die het huis vanbinnen had gezien op het moment van de doden achter deze muren, blind, en voor krankzinnig gehouden. Het vierde seizoen « rehabiliteert » hem niet via een proces. Het stuurt twee tienermeisjes om naar hem te luisteren voordat een directeur hen buiten zet.

Dat is genoeg. De informatie die in 1986 levens redt komt uit een ziekenhuis waar men niet had hoeven liegen om binnen te komen. Het neuriën is meer waard dan alle archieven die Nancy niet heeft gekregen.

Pennhurst is in het verhaal dus een drempel. Men gaat er binnen voor een patiënt van 1959. Men komt er uit met een advies voor 1986. Het gebouw beweegt niet. Het gebruik van de getuigenis wel.

De kamer geeft geen kaart van de deuren. Ze geeft een reflex. Zodra een doelwit wegvalt, is er een nummer nodig dat klaarstaat, een koptelefoon, een lied waar de persoon echt van houdt. Victor reikt geen cassette aan. Hij neuriet. Nancy en Robin moeten begrijpen dat dit neuriën de methode is, en het via de radio zeggen voordat Hatch hen inhaalt. De walkman, de rit, het vervolg: dat gebeurt buiten. Het ziekenhuis heeft zijn werk gedaan op het moment dat de auto start.

Veelgestelde vragen

Lees ook