De broer van Max in Stranger Things: Billy, stiefbroer
Personages · Een samengesteld gezin · 4 juli
Een naam, een dak, geen bloedband. In dit artikel: wie de ouders zijn, hoe het geweld rondgaat, wat Billy tegen Max zegt op 4 juli 1985, en waarom de stem op het kerkhof geen terugkeer is.
De jongen die men de broer van Max noemt, heet Billy Hargrove. Ze wonen onder hetzelfde dak. Ze hebben niet hetzelfde bloed. Het woord broer is in dit huis een gewoonte, geen burgerlijke stand.
In het kort
- De naam: William « Billy » Hargrove
- De band: stiefbroer door het huwelijk: de zoon van Neil, en Neil is de stiefvader van Max
- De aankomst: oktober 1984, in Hawkins, in Indiana
- Het einde: le 4 juillet 1985, après s'être excusé auprès d'elle
Inhoud
Kerngegevens
| Moment | Wat de band echt is |
|---|---|
| Vóór Hawkins | twee kinderen, twee ouders, niet dezelfde moeder en niet dezelfde vader |
| Oktober 1984 | één dak, een Camaro, een stad die hij haat |
| Het huis | Neil slaat Billy. Billy terroriseert Max |
| 4 juli 1985 | hij verontschuldigt zich, daarna sterft hij |
| Maart 1986 | een stem op het kerkhof. Hij is het niet |
De tabel beantwoordt de vraag vóór het verhaal. De gezochte broer heeft een naam, Billy. De gezochte band is geen bloedband. Al de rest is wat dit dak heeft gemaakt van twee jongeren die elkaar niet hadden gekozen.
De jas van Max, voor de skater die het dak deelt zonder de naam te delen.
In de winkelTrainingsjack Max Mayfield71,90 €Bekijk product
Twee namen, één dak
Max heet Mayfield. Billy heet Hargrove. De achternamen zeggen het antwoord al. Haar moeder is Susan. Zijn vader is Neil. Als Neil met Susan trouwt, zitten de twee jongeren in dezelfde auto, daarna in dezelfde stad.
De kust die ze verlaten ligt in Californië. Hawkins is bij aankomst in Indiana. Billy komt in oktober 1984 aan, achter het stuur van een Camaro, met een stiefzus waar hij niet om heeft gevraagd. Max maakt dezelfde verhuizing, de skate onder de arm.
De moeder van Billy is vertrokken toen hij een kind was. Hij is bij Neil opgegroeid. De enige gelukkige herinnering die het verhaal hem laat is een surfdag, op zijn zevende, op een strand, met die moeder. Eleven vindt die later terug, als ze zijn geheugen doorzoekt. Het is geen herinnering aan Max. Max was niet op dat strand.
Men verzint voor hen geen gemeenschappelijke vader, geen adoptie, geen akte die men niet toont. Het verhaal is duidelijk over de nieuwe samenstelling. Het zwijgt over elk papier. De burgerlijke stand past in één zin: de zoon van Neil, de dochter van Susan, het huwelijk van de twee volwassenen.
Hen broer en zus noemen zonder die omweg is de vraag te snel beantwoorden. De vraag is goed. Het korte antwoord is Billy. Het juiste antwoord voegt toe: door het huwelijk, niet door het bloed.
De keten in het huis
Neil vernedert Billy en slaat hem. Billy geeft dezelfde angst door aan Max, en aan de vrienden van Max. Het verhaal toont de keten. Het vergeeft haar niet. Begrijpen waar de klap vandaan komt maakt de klap niet aanvaardbaar.
De helderste scène is in een badkamer, vóór het feest van Halloween 1984. De vader is er. De zoon incasseert. Max heeft in dit huis al geleerd te zwijgen, een deur dicht te slaan, snel weg te gaan. De skate is geen accessoire. Het is een uitweg.
Op school kiest Billy een rivaal onder de jongens die al hun plaats hebben. De botsing vindt eerst op een veld plaats, daarna in een keuken. Die draad verklaart het dak van Max niet. Het dak van Max verklaart zich door Neil, niet door een populariteitswedstrijd.
Zij is niet zijn vertrouwelinge. Hij beschermt haar niet. De maanden van 1984 tonen hen in dezelfde auto om slechte redenen: hij houdt toezicht, hij dreigt, hij beslist wie zij mag zien. Lucas betaalt voor die controle. Het verhaal brengt dat niet als een ruzie tussen broer en zus.
Het woord geweld houden, en niet het woord komedie, verandert de lezing van alles wat volgt. Als hij sterft terwijl hij zich verontschuldigt, weegt de verontschuldiging omdat het jaar ervoor geen misverstand was. Het was een huis.
Geen verontschuldiging met terugwerkende krachtDe wreedheid van 1984 blijft wreedheid. Het offer van 1985 herschrijft de herfst niet. Het voegt een einde toe. Het wist het dak niet uit.
4 juli, de laatste woorden
In de zomer van 1985 is Billy badmeester. Daarna wordt een lichaam gekozen om de stad te openen. Dat is niet Vecna. Vecna is dat jaar niet aanwezig. De Mind Flayer neemt hem, in de staalfabriek, en gebruikt hem tot het winkelcentrum.
Op 4 juli, in Starcourt, vindt Eleven in zijn geheugen het strand en de moeder. Zij zegt het hardop. Een paar seconden neemt hij de hand over zijn eigen lichaam weer over. Genoeg om zich tussen het wezen en haar te plaatsen. Niet genoeg om te overleven.
Het wezen doorboort hem. Voordat hij sterft, verontschuldigt hij zich bij Max. Zijn laatste woorden zijn voor haar. Het verhaal geeft hem geen toespraak. Het geeft hem die aanspreking, en het einde.
Men laat hem niet door Eleven doden. Eleven is degene die hem de herinnering teruggeeft, niet degene die de klap uitdeelt. Het onderscheid vermijdt een zin die men vaak herhaalt en die onwaar is. Hij sterft terwijl hij het monster tegenhoudt.
Max blijft. Zij kon hem niet tegenhouden, niet redden, niet op de verontschuldiging antwoorden met herstel. Die onmacht is de bagage die zij meeneemt. Het artikel over haar volgende seizoen maakt er de motor van. Hier stopt men op 4 juli: een verontschuldiging, daarna niemand meer.
De minifiguur van Max op de skate, de uitweg die zij in dit huis heeft gevonden.
In de winkelMini-bouwfiguur Max Mayfield op het skateboard14,90 €Bekijk product
Een stem die geen terugkeer is
In maart 1986, op het kerkhof, hoort Max Billy. De stem kent de zinnen die pijn doen. Hij spreekt vanuit het graf, of van vlak ernaast. Dat is geen opstanding. Billy is de zomer ervoor gestorven. Hij komt niet terug.
Het visioen is gemaakt om haar vast te houden. Het monster van dit seizoen gebruikt de schuld, en de schuld van Max heeft een kant-en-klaar gezicht: de stiefbroer aan wie zij niet kon antwoorden. Zijn stem nadoen is een wapen. Hij is het niet die haar vasthoudt.
Hem van de Mind Flayer scheiden blijft nodig, ook hier. De zomer van 1985 was een bezetenheid. Maart 1986 is een beeld, gebouwd na de dood. Twee werkwijzen, twee jaren, twee wezens. Ze verwarren betekent een lijk terughalen dat het verhaal al heeft begraven.
Max weet genoeg om van tevoren brieven te hebben geschreven waarvan zij niet zeker was dat zij ze hardop kon zeggen. Het kerkhof is de plek van de stem. Het is niet de plek van een verzoening. Niemand komt verzoend uit dat graf.
Op de vraag «komt haar broer terug» is het antwoord dus nee. Een stem wel. Een lichaam niet. Een vergiffenis, gespeeld door iemand anders, om de prooi te laten blijven. Billy zelf is gestopt op 4 juli 1985.
Waarom men toch broer zegt
Het woord blijft omdat het huis het heeft opgelegd. Dezelfde school, dezelfde auto, dezelfde vader in titel voor de een en stiefvader voor de ander, dezelfde buren die niet naar de burgerlijke stand vragen. In Hawkins zegt men «haar broer», omdat het korter is.
Het verhaal kort niet in. Het geeft de twee namen, het huwelijk van de volwassenen, de keten van de klappen, de verontschuldiging, de valse stem. «Ja, dat is haar broer» antwoorden zonder de rest is Susan en Neil uitwissen. Zij zijn de band. Zonder hen hadden deze twee elkaar niet gekend.
Max wordt geen Hargrove. Billy wordt geen Mayfield. Tot het einde houden de namen stand. Dat is het eenvoudigste detail, en het detail dat een zoekopdracht vergeet als er maar één woord wordt getypt.
Er is ook geen andere jongen voor die plek. Geen verborgen broer, geen biologische oudere die het verhaal buiten beeld zou hebben gehouden. De bezetting van deze vraag is compleet: een stiefbroer door het huwelijk, gestorven in de zomer van 1985, op het kerkhof de volgende lente nagedaan.
Drie feiten, en de vraag is gesloten. Billy Hargrove. Zoon van Neil, niet zoon van Susan. Gestorven op 4 juli 1985 na een verontschuldiging, op het kerkhof in maart 1986 nagedaan door iets dat niet hij is.
Het geruite overhemd van Max: zij blijft Mayfield, hij blijft Hargrove.
In de winkelGeruite blouse met rode kraag Max Mayfield-stijl73,90 €Bekijk product
In het kortBilly est le fils de Neil. Max est la fille de Susan. Le mariage des deux adultes fait le lien. Aucun sang commun. Les noms de famille restent Mayfield et Hargrove. Neil frappe Billy. Billy terrorise Max. L'excuse du 4 juillet n'efface pas cette chaîne. Il meurt à Starcourt le 4 juillet 1985. La voix du cimetière, en mars 1986, n'est pas lui.
Veelgestelde vragen
Wie is de broer van Max?
Billy Hargrove. Hij is haar stiefbroer door het huwelijk: de zoon van Neil, terwijl Max de dochter van Susan is. Geen bloedband.
Wat is de achternaam van ieder?
Zij heet Mayfield. Hij heet Hargrove. Het huwelijk van Neil en Susan brengt hen onder hetzelfde dak. Het smelt de namen niet samen.
Wanneer komen ze aan?
In oktober 1984. Ze verlaten Californië. Hawkins is bij aankomst in Indiana. Billy rijdt een Camaro.
Hoe sterft Billy?
Op 4 juli 1985, in Starcourt. De Mind Flayer bezit hem. Eleven geeft hem de herinnering aan zijn moeder terug. Hij gaat tussen het wezen en haar staan, en het monster doorboort hem. Zijn laatste woorden zijn een verontschuldiging aan Max.
Is het Vecna die hem in 1985 bezit?
Nee. Vecna is die zomer niet aanwezig. Het is de Mind Flayer. In maart 1986 is de stem op het kerkhof een visioen, geen terugkeer van Billy.
Komt hij daarna echt terug?
Nee. Hij sterft in 1985. De stem van 1986 bootst na wat Max niet kon herstellen. Het lichaam komt niet terug.
