De politie van Hawkins: het bureau, zijn drie mannen, en alles wat ze nooit hebben gezien

Het politiebureau van Hawkins en zijn vier gezichten

Het bureau houdt in een gang. Een kantoor voor de chef, een glazen deur, een centrale bij de ingang, een bord waarop men de vermissingsberichten prikt. Hawkins is een stadje van Indiana, en zijn politie heeft die maat: drie politieagenten en een telefoniste. Al de rest komt van buiten, en zelden om te helpen.

De chef heet Jim Hopper. Let op het woord: hij is geen sheriff. Een sheriff leidt een county-dienst en stelt zich aan kiezers voor; Hopper leidt de gemeentepolitie, een stadsadministratie, met de middelen van een stad. De nuance lijkt dun. Ze verklaart al de rest: tegenover de federale staat weegt dit bureau niets.

Rond hem, twee adjuncten. Calvin Powell, gespeeld door Rob Morgan, is de stevigste van de twee: hij stelt de juiste vragen, hij noteert, hij houdt de lijn. Phil Callahan, gespeeld door John Reynolds, is het komische contrapunt: praatgraag, een beetje lomp, altijd een stap achter Powell. De eerste ochtend van het verhaal spelen ze kaart wanneer hun chef te laat aankomt.

Aan de balie, Florence, die iedereen Flo noemt, vertolkt door Susan Shalhoub Larkin. Ze houdt de centrale, sorteert de berichten, en spreekt haar chef aan als een slecht opgevoede zoon. Zij is het die de oproepen van Joyce Byers ontvangt en de auto's stuurt. Ze begeleidt de drie eerste seizoenen, en verlaat dan het verhaal zonder uitleg.

Een vierde naam komt aan in maart 1986: agent Glenn Daniels, gespeeld door Jeff Sprauve. Hij houdt een wegversperring, controleert identiteiten, noteert namen. Het is de rol die het verhaal voor zijn politieagenten reserveert: er zijn net voordat alles kantelt, en niets begrijpen.

1983: de zaak Will Byers, van de geminimaliseerde aangifte tot de pop van het mortuarium

Op 6 november 1983 verdwijnt Will Byers, twaalf jaar, op de weg van Mirkwood terwijl hij op de fiets thuiskomt van een rollenspel. De volgende ochtend meldt zijn moeder zich op het bureau. Hopper luistert slecht naar haar, houdt haar statistieken voor, legt haar uit dat kinderen uiteindelijk terugkomen. Eerste reflex van deze politie: minimaliseren.

Dan vindt hij de fiets, liggend in de bladeren aan de rand van de weg, intact. Een jongen van twaalf jaar laat zijn fiets niet achter. De chef lanceert een drijfjacht volgens de regels: vrijwilligers, zaklampen, de bossen van Mirkwood uitgekamd. Ze brengt het kind niet terug. Ze brengt een stuk ziekenhuishemd terug, opgeraapt bij de omheining van het nationale laboratorium.

Enkele dagen later wordt een kinderlichaam uit de groeve opgevist. De stad huilt, de televisie kondigt het aan, het dossier sluit zich. Hopper, hij, merkt drie details op. De gewone lijkschouwer is naar huis gestuurd, vervangen door artsen gekomen uit de staat. De autopsie heeft enkele uren geduurd. En de staatspolitieman die zegt het lichaam te hebben gevonden, David O'Bannon, had daar niets te zoeken: de groeve is privé-eigendom.

De volgende nacht forceert de chef de deur van het mortuarium, neutraliseert de agent van wacht en opent de lijkzak met het mes. Onder de huid van de pop, katoen. In twee minuten houdt de zaak op een verdwijning te zijn om een verhulling te worden. En een bureau van een kleine stad heeft geen enkel werktuig tegen een verhulling van de staat.

1. 6 november 1983 De fiets op de weg van Mirkwood

   Will Byers verdwijnt terwijl hij op de fiets naar huis gaat. Het toestel blijft in de bladeren liggen, zonder het minste spoor van een ongeval.

2. 7 november 1983 De aangifte die de chef minimaliseert

   Joyce Byers meldt zich op het bureau. Hopper antwoordt haar met statistieken en vult het formulier zonder overtuiging in.

3. 7 november 1983 De drijfjacht in de bossen

   Vrijwilligers en zaklampen kammen Mirkwood uit. De chef komt terug met een stuk ziekenhuishemd, opgeraapt bij het laboratorium.

4. November 1983 Het lichaam opgevist in de groeve

   Een kind wordt voor de stad uit het water gehaald. De televisie kondigt de dood van Will aan, en het onderzoek sluit zich dezelfde avond.

5. November 1983 De twee gaten in het rapport

   De gewone lijkschouwer is opzijgezet ten gunste van teams van de staat. En de groeve, privéterrein, had geen enkele reden om te worden gepatrouilleerd.

6. November 1983 Het mortuarium 's nachts geforceerd

   Hopper gaat alleen naar binnen, duwt de bewaker opzij en opent de zak. Onder de huid, vulling. Het lichaam is een pop.

Wanneer de politie het doelwit wordt

Hopper stopt niet bij de pop. Hij gaat het nationale laboratorium binnen, daalt af tot de bodem van het complex, en ziet wat men er bewaart. Hij wordt opgemerkt, overmeesterd, in slaap gebracht, en dan thuisgebracht zonder een schram en zonder een bewijs. De boodschap is duidelijk: men arresteert hem niet, men bergt hem op.

Bij het ontwaken haalt hij zijn caravan uit elkaar. Meubels omgekeerd, lades leeggehaald, plafondlamp losgerukt: hij zoekt een microfoon, en hij vindt er een, gehuisvest in de lamp. De chef van de politie wordt thuis afgeluisterd door een administratie die hij geacht wordt te kunnen ondervragen. Bij Joyce Byers legt hij het zwijgen op zolang hij de kamers niet heeft doorzocht.

Het is geen geïsoleerd geval. In de woonkamer van de Wheelers plaatst een team microfoons terwijl de vrouw des huizes hun een koffie serveert. En wanneer Benny Hammond, de baas van het restaurant die een kind op de vlucht had opgevangen, wordt neergeschoten door een agente van het laboratorium, wordt de scène als zelfmoord opgemaakt. Het bureau ontvangt een zelfmoordrapport.

Het eerste seizoen sluit deze logica af met een markt. Om de andere wereld binnen te gaan en Will terug te brengen, aanvaardt Hopper te vergeten wat hij heeft gezien, en levert hij de schuilplaats van Eleven. Een politiechef onderhandelt met hen die hij zou moeten vervolgen, en betaalt met een kind. Het verhaal verontschuldigt hem niet: het maakt er de stichtende fout van het personage van.

1984 en 1985: de rotte velden, een gesmoord dossier, een omgekochte burgemeester

Op 30 oktober 1984 meldt een landbouwer, Merrill Wright, zich op het bureau: zijn pompoenen zijn in één klap zwart geworden, per hele velden. Hopper behandelt de zaak eerst als een burenruzie, met een rivaal verdacht van sabotage, en gaat dan ter plaatse en graaft de aarde. Hij valt in een organische tunnel die naar het laboratorium oploopt. Een landbouwklacht heeft de politie net onder de stad geleid.

Hetzelfde bureau draagt toch een leeg dossier. Barbara Holland is verdwenen op 7 november 1983, aan de rand van een zwembad, tijdens een feest van highschoolleerlingen. Wanneer Nancy Wheeler haar komt aangeven, suggereren Powell en Callahan haar een vlucht uit jaloezie en nodigen haar uit naar huis te gaan. De politie zal nooit verder gaan. Eén jaar later zijn het haar ouders, een privédetective, twee tieners en een in het geheim opgenomen cassette die een uitleg zullen afdwingen.

De zomer van 1985 verandert van schaal. De stad heeft een burgemeester, Larry Kline, die terreinen heeft verkocht om een nieuw winkelcentrum uit de grond te laten komen, de Starcourt, en het geld van buitenlandse kopers heeft geïncasseerd zonder een vraag te stellen. Hopper ondervraagt hem in zijn kantoor, slaat hem, plet zijn vingers in een lade en dreigt zijn maîtresse te onthullen. Kline bekent.

Het is de meest besproken scène van het personage: een politiechef die een verkozene foltert, gefilmd als een afrekening. Kline neemt wraak door Hopper en Joyce Byers uit te leveren aan hen die hen opjagen. De burgemeester zal worden gearresteerd voor corruptie. De chef verdwijnt op 4 juli 1985 in de explosie die het winkelcentrum vernietigt. De stad begraaft hem.

1986: Powell chef van het bureau, drie doden, en een stad die haar schuldige aanwijst

Hopper voor dood gehouden, wordt Calvin Powell bevorderd tot chef van de politie. Callahan blijft zijn tweede, zoals hij altijd is geweest. Het is de enige bevordering die het verhaal aan dit bureau toekent, en ze valt op het slechtst mogelijke moment.

Op 21 maart 1986 sterft Chrissy Cunningham in de caravan van Eddie Munson, op het park van Forest Hills. De volgende ochtend zijn Powell en Callahan de eersten ter plaatse. Ze nemen een lichaam op met gebroken ledematen en ingedrukte ogen, in een caravan waarvan de enige getuige is gevlucht. Geen enkele bekende procedure beschrijft dat.

De politie doet dan wat ze weet te doen: ze zet wegversperringen. Aan een ervan herkent agent Glenn Daniels Fred Benson en herinnert hem aan het auto-ongeluk waarvan de highschoolleerling is gevlucht. De visioenen van de jongen beginnen voor de politieagent; Fred sterft dezelfde avond aan de rand van de weg. Dan is het Patrick McKinney, opgetild boven het Meer van de Verliefden voor een tiental getuigen.

Drie doden in enkele dagen, een chef sinds kort benoemd, twee mannen in uniform, en een stad die niet wacht. Jason Carver, aanvoerder van het basketbalteam, wijst Eddie Munson en zijn rollenspelclub aan, heft een militie en keert de highschool om. De politie ontwapent haar niet: ze zoekt dezelfde verdachte. Een kleine stad is net opgehouden op haar politieagenten te wachten.

Wat de politie in Stranger Things zegt over een kleine stad

Het bureau van Hawkins heeft nooit één wezen geïdentificeerd. De Demogorgon van 1983, de Mind Flayer van 1984 en Vecna in 1986 zijn niet hetzelfde: het zijn drie onderscheiden entiteiten, die men vooral niet mag verwarren, en het bureau heeft er geen enkele van genoemd. Het heeft geloofwaardige rapporten geproduceerd over valse feiten.

Dat is het meest constante motief van het verhaal. De waarheid komt nooit via het insigne. Ze komt via een moeder die een kist weigert, via twee tieners die een foto ontwikkelen, via kinderen met een walkietalkie. De politieagenten komen erna, en het vaakst om op te ruimen.

Het verhaal maakt er toch geen slechteriken van. Powell en Callahan zijn twee gewone ambtenaren van een gewone stad, gedubbeld door een dossier dat van een andere verdieping van de staat afhangt. Het is hun normaliteit die verontrust: een hele administratie kan liegen zonder dat één enkele politieagent heeft hoeven liegen.

Het laatste seizoen duwt het idee tot het einde. In november 1987 leeft de stad onder militaire quarantaine, aangevoerd door een wetenschapster van het leger. De controleposten worden niet meer gehouden door gemeentelijke patrouillewagens. Het is het enige seizoen waarin noch Powell noch Callahan verschijnt: de instelling is niet hervormd, ze is vervangen.

Blijft de vraag die de kijkers het vaakst stellen: welke politieagent sterft in de serie? Geen enkele politieagent van Hawkins wordt op het scherm gedood. De enige politiedood die de stad heeft geloofd is die van haar chef, op 4 juli 1985. Ze was vals.

Veelgestelde vragen

Lees ook