Stranger Things seizoen 4 aflevering 7: « The Massacre at Hawkins Lab », samenvatting en analyse

Het gegevensblad van het zevende hoofdstuk

De volledige titel is « Chapitre Sept : Le Massacre du laboratoire d'Hawkins », vertaling van « Chapter Seven: The Massacre at Hawkins Lab ». Matt en Ross Duffer hebben het zelf geschreven en geregisseerd, zoals de hoofdstukken 1, 2, 8 en 9 van dit seizoen. Het duurt 98 minuten.

Het sluit het eerste deel. Het seizoen kwam in twee keer uit: zeven hoofdstukken op 27 mei 2022, twee op 1 juli. Het publiek bleef dus vijf weken op dit rustpunt. Op de dag van de release was dit zevende hoofdstuk het langste dat de serie had gemaakt; de finale nam het vijf weken later terug, met zijn 139 minuten.

Zijn titel had niets verborgen. De negen titels waren aangekondigd op 6 november 2021, zes maanden voor de uitzending: een bloedbad in het laboratorium stond al maanden op het programma, zonder dat iemand wist welk. Het is een gewoonte van de serie, waarvan de titels als aanwijzingen dienen en nooit als uitleg.

Samenvatting van Stranger Things seizoen 4 aflevering 7, op volgorde

Het hoofdstuk herneemt waar het vorige stopt, onder het Meer van de Verliefden. Steve Harrington, naar de andere kant getrokken door een liaan, wordt opgegeten door de Demobats. Nancy, Robin en Eddie bevrijden hem met roeislagen. Hij komt eruit bedekt met beten.

De zwerm komt te talrijk terug en sluit de bres op de bodem van het meer af, die welke Dustin de « Watergate » had genoemd. De vier klimmen te voet naar de stad, aan deze kant van de spiegel. Bij de Wheelers zoekt Nancy in haar kamer de wapens die ze er bewaart: ze zijn er niet. Niets van wat zich na 6 november 1983 heeft voorgedaan bestaat hier. De wereld aan de overkant is gestopt op de dag van de verdwijning van Will Byers.

In het echte huis, op hetzelfde moment, houden Dustin, Lucas, Max en Erica raad. Dustin heeft de mechaniek van de moordenaar begrepen: elke moord scheurt het weefsel tussen de twee werelden en laat een deur open op de exacte plaats van de dood. Steve hoort zijn stem door het plafond. Het contact komt tot stand via de elektriciteit: een lamp knippert, het woord S-O-S verschijnt, en de twee groepen spreken elkaar letter na letter.

De dichtstbijzijnde uitgang is de bres van de caravan van Eddie Munson, daar waar Chrissy Cunningham enkele dagen eerder is gestorven. In de stad is de caravan verzegeld; de vier tieners knopen lakens tot een ladder, laten ze door de scheur in het plafond gaan en slepen er een matras onder. Aan de andere kant klimt men. Steve, Robin en Eddie vallen terug in de caravan, levend.

Nancy, zij, klimt niet. De klok begint te slaan, haar blik leegt zich, en het monster neemt haar mee. Ze belandt aan de rand van het zwembad waar Barbara Holland was verdwenen, tweeënhalf jaar eerder, en dan in het huis Creel, voor een familie uit de jaren vijftig en een jongen van twaalf jaar.

Intussen, in Nevada, duikt Eleven weer in de herinnering die dokter Brenner haar had doen vergeten. En op Kamtsjatka worden Hopper en Dmitri de arena van de gevangenis in geduwd. De drie verhalen eindigen in dezelfde montage: Eleven herkent een tatoeage op een onderarm, Nancy loopt de gang van het huis Creel in, Hopper en Joyce vinden elkaar terug.

De drie draden, apart genomen

Hawkins en de andere kant. Dit is de langste en de nuttigste draad. Hij brengt het bewijs dat de spiegeldimensie bevroren is op 6 november 1983, de theorie van Dustin over de deuren die elke moord opent, en een bruikbare uitgang. Hij kost Nancy.

Het detail van de afwezige wapens is één van de best aangebrachte ideeën van het seizoen: de geweren die Nancy thuis bewaart zijn gekocht na de bevroren datum, en aan deze kant hebben die jaren nooit plaatsgevonden.

Nevada. Eleven ligt in de cabine van het Nina-project, onder het toezicht van dokter Brenner, en haar geest keert terug naar de dag van het bloedbad. De sequentie is lang, en het is het hart van het hoofdstuk: de regenboogzaal, de andere genummerde kinderen, subject Twee dat haar kwelt, en de verzorger die haar troost wanneer niemand anders het doet.

Deze draad herstelt een onrecht van het verhaal. Jarenlang heeft Eleven geloofd dat ze zelf de kinderen van het laboratorium had gedood, en Brenner heeft haar dat laten geloven. De herinnering zegt het omgekeerde: ze is gemanipuleerd.

Rusland. Hopper en Dmitri, Enzo genoemd, brengen hun laatste nacht in de cel door met praten over hun kinderen, en worden dan in de arena gegooid met de andere gevangenen. Het wezen dat op hen wordt losgelaten doodt er verscheidene voordat Hopper het afmaakt met een brandende lans. Op hetzelfde moment doet Murray zich voor als de smokkelaar Yuri, schakelt de bewakers uit, en Joyce opent de deuren vanaf het paneel.

Een punt verdient het gesteld te worden, omdat de verwarring courant is: het beest van de arena is niet Vecna, en het is ook niet de Mind Flayer. Het is een Demogorgon, een roofdier zonder gezicht en zonder plan, gevangen door de Sovjets. Drie onderscheiden entiteiten, die dit hoofdstuk met enkele minuten tussenruimte toont zonder ze ooit te verwarren.

Blijft een draad die niet terugkomt: Mike, Will, Jonathan en Argyle hebben hier geen scène. Hun bestelwagen rijdt buiten beeld naar de woestijn, en het verhaal vindt hen terug in het volgende hoofdstuk. Die vernauwing tot drie fronten geeft het hoofdstuk zijn ritme.

Het sleutelmoment: de nacht van het laboratorium

Alles houdt in één opgestroopte mouw. De welwillende verzorger die de hoofdstukken vijf en zes onder de naam Peter Ballard voorstelden, ontdekt zijn onderarm: 001. Hij is geen werknemer van het programma, hij is het eerste subject. Hij heet Henry Creel, hij heeft zijn moeder en zijn zus gedood op twaalfjarige leeftijd, en zijn vader zit zijn straf in zijn plaats uit.

De onthulling speelt zich in drie tijden af in dezelfde sequentie: Peter is Henry, Henry is Eén, Eén wordt het wezen dat de stad uiteindelijk Vecna zal noemen. Jamie Campbell Bower heeft deze kanteling in lange shots gedraaid,.

Wat de nacht verandert gaat het hoofdstuk voorbij. Het verhaal had een dierlijk roofdier getoond, dan een immense schaduw, zonder hun ooit een stem te geven. Het beschikt voortaan over de tegenstander met de naam, de familie en de wrok. En de allereerste bres krijgt de datum en de verantwoordelijke.

1. De regenboogzaal Een kind alleen tussen de nummers

   Eleven is acht jaar. Ze is de meest begaafde van het programma en de meest geïsoleerde: subject Twee en de andere genummerde kinderen kwellen haar in de speelzaal met felle kleuren.

2. De verzorger De enige volwassene die tegen haar spreekt

   Een man in een witte jas troost haar en moedigt haar aan haar vermogens te gebruiken. De vorige hoofdstukken hadden hem voorgesteld onder de naam Peter Ballard.

3. De confidentie Een chip in de nek

   Hij legt haar uit dat een implantaat hem belet zichzelf te zijn en vraagt haar hem ervan te verlossen. Eleven aanvaardt, zonder te weten wat ze bevrijdt.

4. Het gebaar Het implantaat begeeft het

   De chip komt eruit. De man herwint in één klap vermogens die dokter Brenner had ingetoomd om hem bij de kinderen te kunnen houden.

5. Het bloedbad De witte gangen, één voor één

   Bewakers, personeel, dan genummerde kinderen: hij tilt hen op, breekt hun lichamen en laat hen op de grond. Eleven komt bij bewustzijn te midden van de slachtoffers.

6. De tatoeage 001 op de onderarm

   Hij stroopt zijn mouw op. Het cijfer zegt alles: hij is nooit een verzorger geweest, hij is het eerste kind van het programma.

7. Het duel De herinnering aan Terry Ives

   Hij stelt haar voor met hem mee te gaan. Ze weigert. De confrontatie speelt zich af in levitatie, en Eleven krijgt de overhand dankzij een herinnering aan haar moeder.

8. De bres Naar de andere kant geslingerd

   Ze duwt hem door een muur die wijkt op een onbekende dimensie. De bliksems verbranden er zijn lichaam. Het wezen wordt daar geboren, en de eerste bres ook.

Wat het hoofdstuk klaarzet voor het vervolg

Nancy wordt in trance achtergelaten, en het monster is niet klaar met tegen haar te praten. Via haar zal de groep, in het volgende hoofdstuk, vernemen wat de doden van het seizoen waard zijn: vier slachtoffers, vier deuren, een stad die opengaat. De groep rent niet meer achter een moordenaar aan, maar achter een aftelling.

Voor Eleven is de herinnering de sleutel. Ze was niet naar de woestijn gekomen om de waarheid te zoeken maar haar vermogens: ze vertrekt met allebei. Het volgende hoofdstuk, « Papa », sluit aan op de aanval van het leger op de site en op de breuk met dokter Brenner.

Twee plaatsen worden strategisch. De scheur in het plafond van de caravan van Eddie is voortaan een deur die de groep in beide richtingen weet te nemen. En het huis Creel, dat Nancy net in geest heeft doorkruist, wordt het terrein van de eindconfrontatie. Wat Max betreft, aangewezen als vierde doelwit, ze weet met wie ze te maken heeft.

De twee resterende hoofdstukken, « Papa » en « The Piggyback », zijn aangekomen op 1 juli 2022. Het tweede duurt 139 minuten, meer dan een langspeelfilm, en de twee zullen nodig zijn om te sluiten wat het zevende opent.

De details en de verwijzingen om te zien

De generiek loog. Gedurende twee hoofdstukken is Jamie Campbell Bower gecrediteerd onder de naam Peter Ballard, verzorger. De list viseerde ook de kijkers die de generieken lezen.

Het monster is een acteur. De grimeur Barrie Gower heeft een prothese-kostuum in achttien stukken ontworpen, geplaatst in ongeveer zeven uur: het wezenlijke van het schepsel is een echt effect, en geen computerbeeld. Henry als kind wordt gespeeld door Raphael Luce, dertien jaar bij de opnames.

De gevangenis is echt. De Sovjetsequenties zijn gedraaid in Litouwen, in een oude penitentiaire inrichting van Vilnius.

De regenboogzaal. Dit decor met felle kleuren waar de genummerde kinderen spelen is het meest verontrustende van het laboratorium: een crèche voor proefdieren, die hier als theater van het bloedbad dient.

De lampen. Het gesprek via de lichten speelt, omgekeerd, het geschilderde alfabet opnieuw dat Joyce Byers tweeënhalf jaar eerder op de muur van haar woonkamer had geschilderd.

De lus. De allereerste beelden van het seizoen, die gangen bezaaid met lichamen van kinderen, zijn het einde van de nacht die hier wordt verteld. Het eerste hoofdstuk toonde het resultaat; het zevende toont de oorzaak.

Het lied. « Separate Ways (Worlds Apart) », van Journey, begeleidt de overgang van de ene wereld naar de andere. Zoals bijna alle stukken van het seizoen, is het ouder dan maart 1986.

Veelgestelde vragen

Lees ook