Opnames van Stranger Things: camera, geluidshengel en blauw doek tegenover een als wezen geschminkte acteur

Achter de schermen bij Stranger Things: wat de opnamefoto's laten zien

Universum · Achter de schermen · Opnames

SpoilerwaarschuwingDeze pagina gaat in op de totstandkoming van alle seizoenen, inclusief het laatste.
In het kort

Alles wordt in Georgia gedraaid, rond Atlanta, sinds het eerste seizoen, op gesloten sets en met genummerde scenario's. In dit artikel: de winkelstraat die elk seizoen opnieuw wordt aangekleed, de wezens die door een vertolker in kostuum worden gespeeld vóór de digitale retouches, de uren in de stoel die de make-up van de antagonist vraagt, wat het greenscreen wel en niet doet, het draaien met kinderen over negen jaar en de foto's die vanaf de straat worden genomen. Aan het eind begrijp je hoe deze beelden worden gemaakt.

Een wezen zonder gezicht aan tafel met een broodje, een actrice die aan kabels hangt voor een green screen, een straat in Indiana nagebouwd in Georgia: de opnamefoto's vertellen een andere serie. Dit is wat ze laten zien van de totstandkoming, van de praktische effecten tot de decors, en waarom de productie er zo weinig van laat uitlekken.

In het kort

  • Waar er gefilmd wordt: in Georgia, rond Atlanta, sinds het eerste seizoen
  • De wezens: een vertolker in een kostuum, daarna digitale retouches
  • Het centrum: een echte winkelstraat, elk seizoen opnieuw aangekleed
  • De make-up: meerdere uren aanbrengen voor de antagonist
  • Het geheim: gesloten sets en genummerde scripts
  • Wat er uitlekt: vooral foto's die vanaf de straat zijn genomen, door bewoners

Het JournaalBijgewerkt op 16 september 2026Leestijd 9 min

Een stad in Indiana, gefilmd in Georgia

Het eerste wat de opnamefoto's onthullen, is de echte geografie van de serie. Hawkins wordt geacht in Indiana te liggen; het wordt sinds het eerste seizoen in Georgia gefilmd, rond Atlanta. Het centrum is een echte winkelstraat van een klein stadje, dat elk seizoen opnieuw wordt aangekleed met uithangborden uit die tijd en oldtimers.

De foto's die de bewoners maken, tonen het proces: vrachtwagens, vervangen verkeersborden, gevels bedekt met nepwinkels, en figuranten in kleding uit de jaren 80. Tussen twee opnames door zie je ploegen opnieuw kunstsneeuw leggen of het wegdek besproeien om weerspiegelingen te krijgen. Een straat van vijfhonderd meter wordt door de kadrering een hele stad.

In de serie In het echt
Het centrum van Hawkins een winkelstraat in een stadje in Georgia
Het Hawkins National Laboratory een voormalige universiteitscampus in Atlanta
De middelbare school en Hawkins High een voormalige school die is omgebouwd tot filmset
Het winkelcentrum een leegstaand winkelcentrum ten noorden van Atlanta
Het huis van de Byers een afgelegen huis dat van de eigenaren werd gehuurd

Het T-shirt van de stad, om ter plaatse te dragen.

Heren-T-shirt Stranger Things Hawkins Upside DosaurIn de winkelHeren-T-shirt Hawkins Upside Dosaur39,90 €Bekijk product

De wezens: een menselijk lichaam vóór de bewerkingen

Dat is de meest opvallende onthulling van de opnamefoto's: de monsters van de serie zijn in de eerste plaats vertolkers in een kostuum. Een contorsionist gaf zijn silhouet aan het wezen uit het eerste seizoen, in een volledig kostuum, met bewegingen die erop berekend waren nergens menselijks op te lijken. De digitale retouches komen daarna, vooral voor de bloemblaadjeskop die opengaat.

Die keuze verklaart waarom deze wezens angst inboezemen: ze nemen echt ruimte in, werpen een schaduw, en de acteurs kijken naar iets wat bestaat. De pauzefoto's zijn cult geworden bij de fans – een monster op een klapstoel, kop onder de arm, tussen twee opnames door.

Waarom dat alles verandertEen acteur die naar een tennisbal op een stok kijkt, speelt niet dezelfde angst als een acteur tegenover een gestalte van twee meter. De serie heeft die regel tot het einde toe volgehouden.

De make-up, en de uren in de stoel

De tegenstander van het vierde seizoen is het spectaculairste voorbeeld: prothesen op het gezicht, de schedel en de handen, urenlang werk vóór elke draaidag, en een manier van lopen die door het kostuum wordt veranderd. De voorbereidingsfoto's tonen een onherkenbare acteur, omringd door drie grimeurs.

Hetzelfde principe geldt voor wonden, brandwonden en zieke huid. Er wordt niets achteraf toegevoegd wanneer make-up het kan doen: het duurt langer en kost meer, maar het maakt het mogelijk van dichtbij te filmen zonder dat het beeld verraadt. De serie heeft haar reputatie als horrorserie op dit detail gebouwd.

  1. De stoel

    meerdere uren prothesen aanbrengen vóór de eerste opname

  2. Het kostuum

    het verandert de manier van lopen, en de manier van lopen maakt het personage

  3. Het speelbord

    bijwerken tussen elke scène door, in de hitte van de schijnwerpers

  4. Het afschminken

    een uur extra, aan het eind van een dag van veertien

Wat het greenscreen wel en niet doet

De opnamefoto's laten veel groene muren zien, en je moet weten waar die voor dienen. Het grootste deel van het decor is gebouwd: de interieurs, de hut, het laboratorium, de gangen. De greenscreen dient vooral voor de uitbreidingen – een lucht, een scheur, een verwoeste stad – en voor de zweefscènes, waarin een actrice aan kabels hangt.

Dat is de grens die de serie zichzelf heeft gesteld: het digitale verlengt een decor dat bestaat, het vervangt het niet. De opnamebeelden waarop je een actrice in een harnas ziet hangen, een meter boven de grond, voor een green screen, komen bijna altijd overeen met de spectaculairste shots van het eindresultaat.

De geheimhouding, en waarom er zo weinig foto's uitlekken

De productie staat bekend om haar afgrendeling: gesloten sets, genummerde scenario's op naam, werktitels die van de echte titel afwijken, en geheimhoudingsclausules voor alle betrokkenen. De jongste acteurs kregen lange tijd gedeeltelijke scripts, aflevering per aflevering, om lekken te voorkomen.

Wat er toch uitlekt komt bijna altijd van buitenaf: foto's genomen vanuit een raam, straatvideo's die bewoners met hun telefoon filmen, of persbureaubeelden met een telelens. Daarom tonen de beschikbare opnamebeelden vooral buitenlocaties – straten, bossen, parkeerplaatsen – en bijna nooit interieurs.

  • Genummerde scriptselk exemplaar staat op naam, om de bron van een lek te kunnen achterhalen
  • Werktitelsde opnames vorderen onder een andere naam dan die van de serie
  • Gesloten setsde interieurs zijn van buitenaf niet te zien
  • Wat er uitlektbuitenopnamen, vanaf de straat gefotografeerd door bewoners

De jaren 80 reconstrueren, object voor object

Een groot deel van het onzichtbare werk zit in de rekwisieten. De decorploegen kopen auto's uit die tijd, voedselverpakkingen, posters, huishoudapparaten en speelgoed, allemaal van vóór het jaar waarin het seizoen zich afspeelt. Eén pak ontbijtgranen met het verkeerde logo volstaat om een oplettende kijker wakker te schudden.

De opnamefoto's tonen die opeenstapeling: hele parkeerterreinen vol auto's uit de jaren 80, nagebouwde supermarktschappen, klaslokalen met schoolbanken uit die tijd. Het is het deel van het werk dat het publiek alleen opmerkt wanneer het mislukt.

De regel van de decorploegenEen kloppend rekwisiet valt niet op; een vals rekwisiet zie je meteen.

Negen jaar lang kinderen filmen

De zwaarste beperking van de productie is niet technisch: het zijn de acteurs die opgroeien. Tussen het eerste en het laatste seizoen werden de vertolkers van de kinderen een jaar of tien ouder, terwijl de plot er maar vier besloeg. De opnamefoto's maken dat verschil zichtbaar, seizoen na seizoen.

De ploegen hebben zich beholpen: kapsels, kleding, kaders die de lengteverschillen minimaliseren, en een strak opnameschema om de groei tijdens het seizoen te beperken. Het laatste seizoen heeft het verschil zelfs omarmd door in het verhaal tijd te laten verstrijken. Het is een van de redenen waarom de serie moest stoppen.

Waar je deze beelden vandaag kunt zien

Er bestaan drie bronnen naast elkaar. De foto's die de productie publiceert, vaak strak gekadreerde setportretten. De persbeelden, genomen tijdens de dagen die voor journalisten openstaan. En de kiekjes van bewoners, tijdens de buitenopnames op sociale media geplaatst – dat zijn de interessantste, omdat ze laten zien wat niemand heeft voorbereid om gezien te worden.

Voor een fan is de leukste oefening het vergelijken van een opnamefoto met het uiteindelijke shot: dezelfde straat, hetzelfde uur, en een volledig andere stad. Het is de beste demonstratie van wat kadrering, licht en decor van een gewone straat kunnen maken.

Veelgestelde vragen

Waar wordt de serie opgenomen?

In Georgia, rond Atlanta, sinds het eerste seizoen. Het centrum van Hawkins is een echte winkelstraat van een klein stadje, die elk seizoen opnieuw wordt aangekleed.

Zijn de monsters computerbeelden?

Niet alleen: het zijn in de eerste plaats acteurs in kostuum, onder wie een slangenmens voor het wezen uit het eerste seizoen. De digitale bewerkingen komen daarna, met name voor de kop die openklapt.

Hoe lang duurt de make-up van de tegenstander?

Meerdere uren prothesen aanbrengen vóór elke draaidag, plus een uur afschminken aan het eind, met een eigen team van grimeurs.

Waarom zie je zo weinig opnamefoto's?

Omdat de sets gesloten zijn, de scripts genummerd en op naam gesteld, en de opnames onder een werktitel verlopen. Wat uitlekt, komt vooral van bewoners die de straatscènes fotograferen.

Wordt er veel greenscreen gebruikt?

Minder dan je denkt: de decors zijn gebouwd, en de greenscreen dient vooral voor decoruitbreidingen, luchten, scheuren en zweefscènes met harnas.

Hoe ga je om met acteurs die opgroeien?

Met kapsels, kleding, kaderingen die de verschillen in lengte verzachten en een strakke planning. Het laatste seizoen heeft het verschil ook aanvaard door tijd te laten verstrijken in het verhaal.

Zijn de rekwisieten authentiek uit die tijd?

Ja, en dat is een belangrijk deel van het werk: auto's, verpakkingen, posters en apparaten worden gekozen van vóór het jaar waarin elk seizoen zich afspeelt.

Kun je de filmlocaties bezoeken?

Meerdere buitendecors zijn te bezoeken in Georgia, met name de hoofdstraat, de school en bepaalde buitenkanten van huizen, op voorwaarde dat je op de openbare weg blijft.

Lees ook

Terug naar blog