Family Video in Stranger Things: de videotheek van Steve en Robin

Drie maanden na de hoorntjes

In de zomer van 1985 verkopen Steve en Robin ijs bij Scoops Ahoy, in het winkelcentrum. Op 4 juli brandt het gebouw. Toonbank, uniform en loon verdwijnen tegelijk.

In oktober staan ze voor Family Video. Het filiaal ligt in de stad, tegen het Palace aan, waar de kinderen hun munten al lieten. De videotheek is geen decor dat voor hen is verzonnen: Family Video heeft echt bestaan, het was een Amerikaanse verhuurketen, en Hawkins heeft een eigen vestiging.

De overgang telt. Steve laat de rol van vernederde ijsverkoper achter zich zonder de toonbank te verlaten. Robin vindt een schap waar ze meer weet dan hij.

Drie films, en een standee van Phoebe Cates

Keith doet het gesprek. Je hebt hem al in het Palace gezien, in 1984, achter de kasten. Hij zat op dezelfde highschool als zij, en hij heeft nog een oude rekening met Steve te vereffenen. Hij verbaast zich erover dat Steve zijn moeder als referentie heeft opgegeven, en vraagt daarna ieder naar zijn drie lievelingsfilms.

Robin noemt „The Apartment”, „Hidden Fortress” en „Children of Paradise”. Steve stamelt „Animal House”, de Star Wars-film met de teddyberen en de film met de DeLorean. Keith neemt Robin aan voor de maandag en weigert Steve. Robin neemt Keith apart. Haar argument is niet de film: Steve brengt klanten binnen. Bij Scoops Ahoy, zweert ze, verkochten ze zoveel ijs dat er een tweede levering uit Michigan nodig was. Keith, die de vroegere koning van de highschool nog iets verwijt, laat zich overtuigen. Hij vraagt haar of ze een oogje op Steve heeft. Ze antwoordt dat ze alleen vrienden zijn.

Steve struikelt intussen over een standee van Phoebe Cates en voegt „Fast Times at Ridgemont High” toe aan zijn top drie. De scène regelt twee dingen: hij wordt aangenomen, en hij dankt het niet aan zijn kennis. Hij dankt het aan Robin.

Wat je in de schappen ziet

Het decor is nauwkeurig. In oktober 1985 toont de etalage „Firestarter”, „Sixteen Candles” en „Scarface”. Binnen herken je ook „The Outsiders” en „National Lampoon's Vacation”. Het zijn films van een videotheek, geen aanwijzingen.

Het werk is eenvoudig. Je levert een band in, je neemt een andere, je betaalt de vertraging. Steve, die zijn drie films eruit stamelde, raadt ze nu aan. Robin, die ze kent, verdraagt zijn tips. In 1986 merkt Steve zelfs op dat Vickie, het meisje op wie Robin valt, „Fast Times” heeft ingeleverd, gepauzeerd op 53 minuten en 5 seconden, op het moment dat Phoebe Cates uit het zwembad komt. Hun vriendschap, geboren in een berging van het winkelcentrum, gaat verder achter een plastic toonbank.

Keith is het volgende voorjaar niet meer in beeld, maar niets zegt dat hij de zaak heeft verlaten. Zijn naam hoor je nog. De videotheek zelf is nog open.

Het voorjaar van 1986, een naam in het bestand

De moorden beginnen. Eddie wordt gezocht. Steve en Robin staan nog achter de toonbank, en de zaak houdt haar verhuur bij op de computer. Via de telefoon van de zaak hoort de groep dat Eddie zich bevoorraadt bij een zekere „Reefer Rick”, van wie niemand de achternaam kent. Robin vindt twaalf Ricks in het bestand en leest wat ze gehuurd hebben: „Annie” en „Dumbo” voor de een, „The Blue Lagoon” voor een ander. Rick Lipton daarentegen huurt „Fast Times” en drie films van Cheech & Chong. Zijn adres: 2121 Holland Road, in de buurt van Lover's Lake.

De videotheek wordt dan iets anders dan een baan. Het is de enige plek waar ze een terminal hebben, diensten, en een reden om in de stad te zijn terwijl de anderen rennen. Het onderzoek gaat door het klantenbestand voordat het door het bos gaat.

Het spoor leidt hen naar het boothuis van Rick, waar Eddie zich verstopt. Het onderzoek verlaat dan de toonbank, op het moment dat de rest van de stad scheurt.

Waarom deze toonbank bij hen past

Bij Scoops droegen Steve en Robin hetzelfde matrozenpak. Bij Family Video is het pak weg. Er blijven twee werknemers die elkaar te goed kennen om te liegen, en Keith, die Steve alleen met tegenzin heeft aangenomen.

In het voorjaar van 1986 heeft Steve geen gebrek aan afspraakjes: hij heeft de volgende avond met Heidi afgesproken. Aan de toonbank raadt hij een klant „Doctor Zhivago” aan, voordat hij hoort dat ze een vriend heeft. Tussen de schappen heeft Robin de voorsprong op een onderwerp dat de highschool niet beoordeelde. De zaak is klein. Juist daarom dient hij hun als huis tussen twee rampen.

De serie had hun elke baan kunnen geven. Ze kiest een videotheek, en het sollicitatiegesprek wordt een test voor filmkenners: Robin slaagt ervoor met drie klassiekers, Steve zakt ervoor met drie publiekssuccessen.

Een gewone zaak midden in de rest

Family Video verbergt geen geheime basis. Niemand opent er een poort. Het is een verhuurzaak, met een wrokkige recruiter, te late banden en een standee in het pad. Die banaliteit is het punt.

Na een zomer van Russen en monsters heeft het verhaal een plek nodig waar je een kaart afstempelt. De videotheek is die plek. Ze verbindt de zomer van 1985 met het voorjaar van 1986: je weet waar ze werken, wie hen heeft aangenomen, en waarom Steve bijna buiten de boot viel.

Als de stad zich over hen sluit, vertrekken ze van dezelfde toonbank: die van een gewone verhuurzaak.

Achter deze toonbank vertelt Robin op een ochtend in het voorjaar van 1986 aan Steve over haar gesprek met Vickie. Kort daarna meldt de televisie dat het lichaam van een scholiere is gevonden. Later valt Dustin binnen, vraagt hoeveel telefoons de zaak heeft (twee, drie met die van Keith) en richt er zijn „uitvalsbasis” in. Het is een zaterdag, de drukste dag van de zaak, en de verhuurtoonbank wordt een telefooncentrale.

Veelgestelde vragen

Lees ook