Het basketbal in Stranger Things: de Tigers, de titel, en Lucas tussen twee kampen

Kerngegevens

De tabel voorkomt dat je het basketbal voor een woensdagclub houdt. Hier beslaat de sport één week in maart. Hij geeft de stad een groep die al hecht is, met een aanvoerder, jacks, en de gewoonte om dezelfde jongen te gehoorzamen.

Een team van Hawkins High

De Tigers zijn het basketbalteam van Hawkins High. Het is maart 1986, in seizoen 4. De aanvoerder heet Jason Carver. Hij is populair, hij is gelovig, hij heeft iets met de aanvoerster van de cheerleaders. Het verhaal filmt hem eerst als de jongen die wint, niet als een monster.

Lucas Sinclair speelt in dit team. Het is geen figurantenrol. Hij staat op het veld op de avond van de titel, en in de groep de ochtend erna. Het shirt zet hem aan de zichtbare kant van Hawkins High: die van de kleedkamers, de jacks, de overwinning die je aan het avondeten kunt vertellen.

De spelclub, de Hellfire Club, is de andere kleedkamer. Dezelfde week, andere jongens, een andere taal. De stad zal snel beslissen dat een van de twee groepen een team is, en dat de andere een sekte is. Het basketbal levert de groep die de stad al begrijpt.

We geven hier geen score, geen shirtnummer, en niet de naam van een trainer die het verhaal niet neerzet. We houden de functie. Een team van Hawkins High, een aanvoerder, een speler die ook vrienden buiten heeft. De rest zou een verzonnen detail zijn.

Een pesterij, aan het begin van het verhaal, paste in een gang. In maart 1986 heeft de angst een aanvoerder, teamgenoten en een zaal die luistert. De schaal is veranderd. Je duwt iemand niet meer apart van een groep van twee of drie. Je vertrekt met meerderen, met dezelfde jacks, achter de aanvoerder.

De avond van de titel

Op 21 maart winnen de Tigers het kampioenschap. Dezelfde avond sterft Chrissy Cunningham. Het verhaal scheidt de twee berichten niet om het mooi te maken. De overwinning en de dood vallen samen. De aanvoerder houdt van deze leerlinge van Hawkins High. Hij verliest haar in de nacht van zijn titel.

Vanuit dit verdriet vertrekt het vervolg. Jason Carver gaat niet naar huis om een beker op te bergen. Hij beslist dat Eddie Munson schuldig is, en dat de spelclub om hem heen geen club is. Seizoen 4 heeft deze zekerheid nodig. Het basketbal geeft ze hem kant-en-klaar: een groep, een leider, een reden om op pad te gaan.

Je verschuift deze avond niet naar april, en niet naar de herfst ervoor. Het kampioenschap is in maart. De eerste dood van dit seizoen is dezelfde nacht. Een beeld van een schooltitel geplakt op Halloween of op juli mengt drie jaren.

De sport, die avond, is niet het onderwerp dat de spelers denken. Zij denken dat ze vieren. Het verhaal is al van hoofdstuk gewisseld. De beker beschermt niemand. Hij dateert de nacht, en hij geeft de aanvoerder een stad die klaar is om naar hem te luisteren.

Het gesloten restaurant, daarna de ochtend

Na de titel gaat het team niet braaf naar huis. Op 21 maart brengen de Tigers de nacht drinkend door in een verlaten restaurant, Benny's Burgers. De plek is al jaren gesloten. Hij wordt weer een schuilplaats omdat een groep leerlingen van Hawkins High een dak nodig heeft dat Hawkins High niet is.

De ochtend erna wordt Lucas daar wakker, met een kater. Patrick McKinney is degene die het team aankondigt dat een leerlinge van Hawkins High in de nacht is gedood. Het feest van de titel duurt de tijd van een slaap. Bij het ontwaken hoort dezelfde groep dat er niets meer te vieren valt.

De plek telt evenveel als het nieuws. Een volwassene had er een verdwaald kind gevoed, jaren eerder. Drie jaar later horen tieners er het begin van het moorddadigste seizoen. Niemand houdt de toespraak. Het gebouw volstaat.

Vanaf deze ochtend wisselt het team van beroep. Het verdedigt geen basket meer. Het jaagt. De aanvoerder verzamelt zijn teamgenoten, en daarna zal hij spreken voor een volle zaal. Het basketbal heeft de lichamen geleverd. De angst levert de opdracht.

Lucas, aan beide kanten

Lucas is het naadpunt. Hij draagt het shirt, en hij kent de jongens van de Hellfire Club. Wanneer de aanvoerder beslist dat de club een sekte is, wordt de teamgenoot een mogelijke verrader. Zijn mening wordt niet gevraagd. Hij moet een deur kiezen.

De klopjacht richt zich op Eddie Munson, en daarna op wie bij hem in de buurt blijft. Lucas hoort erbij via zijn vriendschappen, en hoort er niet bij via de kleedkamer. Het verhaal gebruikt dat verschil. Een speler van het team hoort de plannen van het team. Hij kan ze ook tegenhouden, of te laat komen.

Later, in de winkel waar de stad zich uitrust, herken je de jacks van het team. Het shirt is niet meer alleen sport. Het is een teken, van ver zichtbaar, dat zegt wie met de aanvoerder meeloopt. Weggaan wanneer je die jacks ziet, is het gevaar al begrijpen.

We maken van Lucas geen spion uit een roman. We zeggen wat het verhaal toont: een jongen die in beide groepen staat, in de slechtste maand om van beide te zijn. Het basketbal maakt hem zichtbaar. De spelclub maakt hem verdacht in de ogen van zijn eigen teamgenoten.

Die plek verklaart waarom de sport niet inwisselbaar is met een andere club van Hawkins High. Een orkest levert geen klopjacht. Een basketbalteam levert lichamen die al gewend zijn één jongen te volgen, op de avond zelf waarop die jongen iemand verliest. Lucas hoort beide talen: die van de kleedkamer, en die van de speeltafel. De maand maart dwingt hem ze in dezelfde week te spreken.

Wat het shirt niet bewijst

Het shirt zegt niet wie heeft gedood. Jason Carver gelooft het tegendeel. Hij gelooft dat een gezond team een sekte opjaagt, en dat de spelclub rituelen heeft. De stad gelooft hem genoeg om hem te laten spreken. De sport dient als moreel uniform. Hij dient niet als bewijs.

Het einde van deze jacht is in het huis Creel. De aanvoerder gaat daar het gevecht aan met Lucas. Hij sterft in de kloof, in twee gesneden. Het is geen ongeval op het veld. Het is het laatste beeld van een jongen die een titel tot een klopjacht heeft gemaakt, en die het verkeerde huis is binnengegaan op het slechtste moment.

Het basketbal is dus geen decoratief thema van een Amerikaanse highschool. Het is het middel waarmee maart 1986 zich een menigte, een leider en een vijand van binnen geeft. Het team weghalen is de klopjacht weghalen. De angst zou blijven. Ze zou die kleedkamer niet meer hebben.

We stoppen bij het gebaar en de datum. Geen verzonnen score, geen volledig sportseizoen, geen clubmerchandise die je voor een relikwie zou laten doorgaan. De Tigers bestaan de tijd van deze week. Na de kloof heeft het team geen aanvoerder meer.

Veelgestelde vragen

Lees ook