Demogorgon DnD: de prins met twee hoofden, en wat de serie niet heeft overgenomen

Kerngegevens

De tabel dient maar één ding: ophouden het blad van het monster te zoeken in een gang van Hawkins. De naam is gereisd. Het lichaam niet.

Twee hoofden, achttien voet

In het spel is de prins een reptielachtig wezen, of amfibisch volgens de edities, achttien voet hoog. Twee slangennekken dragen twee mandrilkoppen, soms beschreven als bavianen. De armen zijn geen armen: het zijn tentakels. De staart is gevorkt. De titel prins der demonen is een titel die hij zichzelf geeft, en die de anderen hem uiteindelijk laten, omdat hij sterk genoeg is.

De twee hoofden zijn geen versiering. Elk heeft een eigen geest. In veel latere boeken krijgen ze namen: Aameul voor de ene, Hethradiah voor de andere, soms gespeld als Hathradiah. Het supplement van 1976 beschrijft de twee blikken. Het zet die voornamen er nog niet bij. Ze aan het eerste blad plakken is het spel achterstevoren lezen.

Dat lichaam is geen antieke legende die woord voor woord is overgeschreven. De naam bestond al vóór het spel, in oudere teksten. Het silhouet met twee hoofden is wat het spel heeft vastgelegd. Een speler die het handboek openslaat ziet dus een uitvinding van de tafel, geen museumprent.

Het boek van 1976

Het eerste blad verschijnt in Eldritch Wizardry, in 1976. Het is een supplement bij de eerste regels, hetzelfde boek waarin ook de Hand en het Oog verschijnen, waarvan het artikel over de lich het verhaal vertelt. Twee keldermonsters, één band, twee heel verschillende gebruiken in het feuilleton.

De prins wordt er al voorgesteld als een van de machtigste demonische figuren van het spel. De tekst geeft hem een blik die verwart, een aanraking die doet rotten, een staart die de krachten leegzuigt. Je hebt de volledige lijst van vermogens niet nodig om de nuttige zin vast te houden: dit is geen dwalend dier. Het is een heer, met een rijk, cultussen, een oorlog tegen andere heren.

De latere edities houden hem. Ze veranderen details, soms zelfs de vorm van de hoofden. Ze maken hem niet tot een eenzaam beest dat in een bos jaagt. Als een recente afbeelding hem met een hyena toont in plaats van de mandril, is dat een variant van het handboek, geen bewijs dat het feuilleton het monster heeft «bijgewerkt».

Wat de groep bij de hand had

In november 1983 spelen de jongens in een kelder. Het spel stopt omdat een van hen naar huis moet. Die nacht verdwijnt hij. Als de groep een woord zoekt voor het ding dat hem heeft meegenomen, gaat ze niet in een filmcatalogus kijken. Ze neemt het woord over dat al op tafel lag.

Daarom komt de naam zo snel, en zo zeker. Niemand vertaalt hem. Niemand bespreekt hem. Het spel heeft deze kinderen al geleerd dat iets zonder naam angstaanjagender is dan iets dat je in een vakje kunt zetten. Ze zetten het in een vakje. Ze kiezen het verkeerde vakje, en die fout helpt hen toch om te praten.

Een handboek uit het begin van de jaren 1980 kon heel goed dat boek zijn, open naast de dobbelstenen. Het artikel wijst niet de exacte editie aan die in die kelder lag. Het stelt alleen vast dat de naam in 1983 al zeven jaar in het spel leefde, en veel langer in de teksten van daarvoor.

Het gebaar is klein, en het structureert al de rest. Vanaf die nacht heeft de stad een woord voor haar angst. De volwassenen zullen «het ding» zeggen, «het dier», «wat het kind heeft meegenomen». De groep heeft al een prinsennaam. Ze gebruikt die als een kaart: onvolmaakt, maar stabiel genoeg om elkaar in het donker te begrijpen.

Een kelk, geen tweede hoofd

Het beest dat je in het bos ziet, dan in het huis, dan in de school, heeft geen twee nekken. Het heeft een hoofd dat openklapt in bloemblaadjes, een kelk van vlees, en een lichaam dicht genoeg bij een mens om door een deur te gaan. Niets, op het beeld, meet achttien voet. Niets voert een cultus aan. Niets twist met zijn eigen tweede gedachte.

Vecna is niet de Mind Flayer, en de Mind Flayer is niet de Demogorgon. De prins uit het handboek is geen van de drie. Hij heeft een naam geleend aan het eerste monster dat de groep kon aanwijzen. Hij heeft zijn rijk niet geleend, noch zijn twee geesten, noch zijn tentakels.

De kelk en het tweede hoofd door elkaar halen is geloven dat het feuilleton een figuurtje heeft gefilmd. Het heeft iets anders gefilmd, en daarna de kinderen het verontrustendste etiket van hun spel erop laten plakken. Het etiket bleef zitten. Het figuurtje bleef in het boek.

Een naam ouder dan het silhouet

Het woord circuleert al vóór 1976. Je vindt het in oude teksten, lang voordat een handboek het twee nekken en tentakels geeft. Wat het spel vastlegt, is niet de naam. Het is het lichaam: de grootte, de twee geesten, de titel prins der demonen zoals een tafel die met dobbelstenen kan neerzetten.

Dat onderscheid voorkomt een valse geleerdheid. Zeggen dat het feuilleton een antieke demon heeft overgenomen, is te breed. Het heeft een woord overgenomen dat kinderen van 1983 kenden omdat ze speelden. Voor hen wees dat woord al naar het blad, niet naar een museumprent.

Geen enkele repliek citeert de antieke tekst. Geen enkele citeert de bladzijde van het supplement. Je ziet een onderbroken spel, dan een beest, dan het woord dat vanzelf naar buiten komt. Het werk daarna is het woord terug in zijn boek te zetten, en het beest in zijn gang.

Wat je niet aan elkaar mag plakken

De prins is ook niet de roedel van het jaar daarna, noch de vleermuizen, noch de massa die lichamen bezit. Elke keer dat het verhaal een nieuwe vorm nodig heeft, slaat het het blad van 1976 niet weer open om een vakje af te vinken. Het verzint een andere angst, en de groep vindt er soms een andere tafelnaam voor.

Aameul en Hethradiah in een dialoog zoeken is een scène zoeken die niet is opgenomen. De kinderen geven geen les over de twee persoonlijkheden van de prins. Ze schreeuwen een naam. De les is de onze, achteraf, als we willen weten wat die naam vóór hen wilde zeggen.

Je kunt van allebei houden. De heer met twee hoofden, in zijn boek. Het ding met één kelk, in de gang. Ze in hetzelfde vakje zetten is een derde monster vertellen, dat noch het handboek noch het feuilleton heeft getoond.

Veelgestelde vragen

Lees ook