Stranger Things seizoen 2 aflevering 6: “The Spy”, samenvatting en analyse

Fiche van het hoofdstuk

De originele titel is “The Spy”. Het hoofdstuk duurt 52 minuten, en de wiki van de serie noteert 52 minuten en 46 seconden. Het ging online op vrijdag 27 oktober 2017, op dezelfde dag als de andere hoofdstukken van dat jaar.

Andrew Stanton regisseert. Hij had al het vijfde hoofdstuk van seizoen 2 gedraaid, dat van het pompoenveld, de tekeningen en het gat. Kate Trefry tekent voor het scenario. De wiki maakt er haar eerste tekst voor de serie van. Later schrijft ze het hoofdstuk van de sauna. Stanton hoort bij de gastregisseurs.

In de Verenigde Staten, alleen op de televisie, in drie dagen, is het cijfer dat The Hollywood Reporter op 2 november 2017 citeert 6,4 miljoen kijkers, van wie 4,5 miljoen tussen 18 en 49 jaar. Het verhaal speelt begin november 1984. De wiki plaatst het op 3 en 4 november. Geen van die data verschijnt op het scherm, en er wordt geen tijdstip gegeven.

De teaser van 31 augustus 2016 zette negen voorlopige titels op een rij, door elkaar. “The Pollywog” was de zesde, en die naam werd die van het derde hoofdstuk. “The Spy” stond er niet bij. De gekozen titel werd op 9 oktober 2017 getoond, samen met die van de vijf andere eerste hoofdstukken. In de aflevering wacht het woord zelf op de laatste scène.

De douche, de weg, het gat

Will krijgt stuipen. Men brengt hem 's nachts naar het lab, aangesloten op de machines. Hopper staat onder een straal die hem afspoelt. Hij komt met aarde bedekt uit de gangen, en de montage wisselt die wasbeurt af met de aankomst van Will.

Steve gaat achter het stuur. Op de radio “Hammer to Fall”, van Queen. Dustin komt terug op de kat, met een duidelijke zin: “Because his face opened up and he ate my cat.” Ze rijden naar het huis van Dustin.

Steve daalt af met de knuppel vol spijkers. Onderaan een achtergelaten huid en een doorgang. Dart is al weg: er blijft geen beest om te slaan, alleen de vervelling en de doorgang. De vervelling en het gat ronden de verhaallijnen af die in het vorige hoofdstuk werden geopend. De volgende dag wandelen de twee jongens en strooien ze onderweg vlees om het beest te lokken. Die wandeling wordt apart verteld.

1. Opening Stuipen en douche

   Will wordt naar het lab gebracht. Hopper staat onder de straal.

2. De weg Naar de kelder

   “Hammer to Fall” op de radio, en het verhaal van de kat.

3. Het gat Een vervelling

   De knuppel gaat naar beneden. Er blijven alleen een huid en een doorgang.

4. Het lab De tekeningen

   Tekeningen, gefotografeerd bij Will thuis, artsen zonder antwoord.

5. De nacht Bij Murray

   Kopieën, een kamer, twee leugens, het kantoor.

6. Het dak De bus

   Een vader in Californië, een boze broer, handen die elkaar vinden.

7. De tunnels De soldaten

   “Stay frosty”, dan de mist.

8. Het einde Het woord

   “The spy.” Dan “It's a trap!” Het wezen klimt.

Will in het lab

Agenten fotograferen de tekeningen, bij Will thuis. Joyce stelt de vraag die het hele hoofdstuk draagt: “What is wrong with my boy?” Will hangt aan de machines. Wat hij ziet, gaat door de schaduw, en de schaduw kijkt door hem heen. De jongens zullen deze aanwezigheid later de Mind Flayer noemen.

Will kan Bob niet zeggen. Hij kan Owens niet zeggen. Hij kan Hopper niet zeggen. Om Mike te bereiken, heeft hij tijd nodig. De vraag waarom Vecna Will niet doodt stamt ook uit dit seizoen. In deze kamer blijft het bij de stilte en bij de namen die er niet uit komen.

Een verbrande draad ontlokt hem een “Little sting.” Owens spreekt over een virus, dan over een zwermintelligentie. Hij laat vallen: “a virus can be cured.” Eerder, aan het bed van Will, begint Bob opnieuw over een vertrek naar Maine, een idee dat al was geopperd in het tweede hoofdstuk van seizoen 2.

Joyce vraagt wat er gebeurt wanneer haar zoon verdwenen zal zijn: “What happens when my boy is gone?” Owens antwoordt daar niet op. Later, zonder Joyce, willen artsen de tunnels verbranden. Owens: “And if it kills the boy?” Een arts: “Then quite frankly, Sam, it kills him.”

Bij Murray: de kopieën, twee leugens en een nacht

Murray en zijn twee gasten kopiëren de cassette, daarna brengt hij een toost uit: “To taking down the man.” Het huis biedt maar één logeerkamer. Jonathan vraagt: “Could I use the sofa?” Murray kaatst terug: “A lovers' quarrel?” Men antwoordt hem dat ze gewoon vrienden zijn: voor Murray is dat de eerste leugen.

Men hoort: “An asshole.” Dan twee regels, de ene na de andere: “We like Steve.” “But we don't love Steve.” Die twee zinnen zijn van Murray. Nancy protesteert dat ze van Steve houdt: voor Murray is dat de tweede leugen van de avond. Murray maakt geen tweede kamer vrij. Hij wijst op de slaapbank in zijn kantoor en raadt hun aan het bed te delen.

Ze gaan ieder hun eigen kant op. Nancy voegt zich later bij Jonathan. 's Ochtends roept Murray: “So, Jonathan, how was the pullout?”

Nancy zegt bij Ally te zijn. Haar moeder denkt dat Mike bij de Byers heeft geslapen. Bij het vertrek reikt men hun iets te drinken aan: “For your travels. And to water it down.” Het huis van de Byers is leeg. Er ligt een Polaroid-cassette: “I don't shoot Polaroid.” Bij Murray hoort men vier van de liedjes van seizoen 2: Where Django's At, There Is Frost On the Moon, You Better Go Now en Blue Bayou van Orbison.

Het dak van de bus

Op het dak spreekt Max over haar vader, die in Californië bleef, over een scheiding en over een boze stiefbroer. Het geweld waarover ze vertelt, is dat van die broer. Om haar heen pakt het gesprek twee woorden op: “totally tubular” en “stalker”. De wiki voegt eraan toe dat ze op een gegeven moment merken dat ze elkaars hand vasthielden.

Eerder had Erica de walkietalkie van Lucas afgezet. Dustin hakt de knoop door: “I'm pretty sure he's a baby Demogorgon.” De bijnaam die later aan deze jonge beesten blijft hangen, wordt in dit hoofdstuk niet gezegd. Hij komt in hoofdstuk 8. Tot dan mikken ze op een plek die ze “the old junkyard” noemen. Het aas ligt klaar. Dart raakt het niet aan.

De zin “Human tastes better than cat” valt, daarna duiken er drie andere wezens op. Steve trekt zich belegerd terug in de bus, voordat de roedel weer wegtrekt. Elders in het hoofdstuk “stay frosty”: de wiki leest er een knipoog naar Aliens in, uitgebracht in 1986, twee jaar na het verhaal dat hier wordt verteld. Paul Reiser speelt in die film, zoals hij Owens speelt. En men hoort: “It's that damn graveyard.” Mike heeft het woord uit de titel nog niet geschreeuwd. Dat komt meteen daarna, wanneer Will zich verontschuldigt.

De kaart, het woord, de val

Hopper is vrij. Rond de poort die wijder wordt, heeft het lab een kuil gegraven. Zijn radio is geen code die in het niets wordt getikt: hij spreekt, hardop. Hij verontschuldigt zich bij Eleven. Hij vraagt haar iets anders te eten dan Eggo-wafels, en haar erwten helemaal op te eten.

Voor de kaart blijft Will steken bij een zone. De repliek is kort: “he doesn't want me to see there”. Er worden soldaten naartoe gestuurd. Later, wanneer de mist de tunnels binnendringt, verontschuldigt Will zich: “He made me do it.” Mike fluistert eerst. Dan schreeuwt hij: “The spy.” Hij rent weg om de soldaten te waarschuwen: “It's a trap!” De titel van het hoofdstuk wordt eindelijk gezegd, en hij wijst Will aan, niet het beest uit het gat. De vriend aan de machines diende om de weg te tonen.

Het wezen komt naar buiten en klimt naar Hopper toe. Het zevende hoofdstuk van seizoen 2 trekt naar Chicago. We stoppen bij de schreeuw, en bij het ding dat de tunnel verlaat.

Veelgestelde vragen

Lees ook