Stranger Things seizoen 2 aflevering 5: “Dig Dug”, samenvatting en analyse

Het gegevensblad van het hoofdstuk

De titel en de originele titel staan in het dossier. Andrew Stanton, gekomen van Pixar, regisseert dit hoofdstuk en het volgende. Hij hoort bij de gastregisseurs. Als fan van de serie had hij Shawn Levy benaderd, en hij gaf het team mutsen met het gezicht van de held uit het spel. Jessie Nickson-Lopez schrijft het scenario. Zij had al hoofdstuk 6 van seizoen 1 geschreven. De onlinepublicatie van seizoen 2 is vrijdag 27 oktober 2017, vier dagen voor Halloween, samen met het hele seizoen. Het hoofdstuk duurt 58 minuten. Het is aflevering 13.

In de VS, alleen op de televisie, ligt het kijkcijfer in drie dagen op 8,0 miljoen kijkers, waarvan 5,6 miljoen van 18 tot 49 jaar. Dat zijn kijkers, geen huishoudens. Deze cijfers worden gepubliceerd op 2 november 2017. De aflevering speelt begin november 1984, zonder datum in beeld. De wiki plaatst deze scènes op 2 en 3 november.

Het spel van Namco, uitgebracht in 1982, leent zijn naam aan het hoofdstuk: je graaft gangen en ruimt vijanden op door ze op te blazen tot ze barsten, of ze onder rotsen te pletten. De wiki schrijft dat de titel naar de gangen zou kunnen verwijzen, zoals het beeld dat erbij staat suggereert. De wiki legt een verband tussen het principe van het spel en de afdaling die later komt. De titel verwijst niet naar het record van MADMAX, dat bij het eerste hoofdstuk hoort.

De teaser van 31 augustus 2016 gaf negen voorlopige titels, door elkaar. “The Storm” was de vijfde. De titel van dit hoofdstuk stond er niet bij. De definitieve titel werd onthuld op 9 oktober 2017, met een beeld, tegelijk met die van de vijf andere eerste hoofdstukken.

Het hoofdstuk, in de volgorde van de montage

De nacht begint bij de Byers. Mike zegt tegen Will: “You're like a spy now. A superspy.” Will antwoordt: “What if he spies back?” Hij heeft het over een “shadow monster”: de schaduw, die de groep later de Mind Flayer zal noemen. Mike slaapt daar.

Vóór de leader, onder het veld, spuugt een uitwas sporen. Hopper hoest, zakt in elkaar, en de opening sluit zich. Het motel komt daarna. Het ontwaken, het braken en het masker liggen later in de montage. De tijdlijn volgt die volgorde.

1. De nacht Bij de Byers

   Een jongen vreest op zijn beurt bespied te worden. Mike blijft slapen.

2. Vóór de leader Onder het veld

   Sporen, een hoest, een opening die zich sluit.

3. Daarna Het motel

   Een tweepersoonskamer, een déjà vu, littekens.

4. De kelder Bij de Hendersons

   Een spoor van mortadella, dan een gesloten deur.

5. Liften Bij de Ives

   Een vrachtwagenchauffeur, een deur die met gedachtekracht opengaat, een moeder die dezelfde woorden herhaalt.

6. Illinois De bunker

   Een camera, een verbeterd bord.

7. De tekeningen De kaart

   Lijnen die niet over het water gaan.

8. Het veld Het vuur

   Een schop, een mes, pakken, een schreeuw.

Onder het veld, dan het vuur

De politiechef zit vast onder het pompoenveld, in 1984. Na het motel, in de montage, wordt hij wakker en braakt. Hij snijdt een masker uit een mouw van zijn uniform en breekt sigaretten om de weg te markeren. Over de radio: “Does anybody copy?” Hij noemt zijn naam.

Hij vindt een ruimte vol botten en dode dieren. Zijn aansteker laat zien dat de ranken wijken voor de hitte. Hij maakt een fakkel van een bot. Uitgeput wordt hij bij de benen gegrepen en samengedrukt.

In het lab laat een technicus Owens de aarde zien die de avond ervoor is genomen. Niets gevaarlijks, behalve pesticiden: “Well, it's a farm.” Aan hitte blootgesteld trekt ze weg van de bron, zoals de stalen ernaast.

Will wordt met een schok wakker: “I think he's going to die.” Later wijst hij de auto de weg. “Turn right!” Hij heeft het over “now-memories”. Ze vinden de auto en het gat. Joyce slaat met de schop op de ranken en daalt met Bob af. Bob: “We're actually inside of Will's map.” Ze volgen de sigaretten. Zij is het die de ranken met het mes doorsnijdt. “Hey, Bob.” “Hey, Jim.” Soldaten in pakken halen hen eruit en verbranden de ranken. Will schreeuwt en krijgt stuiptrekkingen.

Bobs kaart

Bob komt aan met puzzels: “They don't call me Bob the Brain for nothing.” Joyce laat hem binnen onder één voorwaarde, “No questions, okay?”. Voor de tekeningen: “What's at the X? Pirate treasure?” De wiki ziet er een knipoog naar The Goonies in, waarin Sean Astin speelde. Joyce herinnert hem aan de regel, dan neemt hij haar apart: Will ziet er slecht uit, zij ook.

Hij herkent een vorm, Lover’s Lake, dan Lake Jordan, de groeve Sattler en de rivier Eno. De lijnen gaan niet over het water. “It's not a puzzle, it's a map.” Het is een kaart van Hawkins.

Hij vergelijkt afstanden, “3.6 inches” aan de ene kant, “Twenty-one feet, four inches” aan de andere, en noemt Tippecanoe en Danford Creek. Hij waarschuwt dat de schaal niet precies is, en situeert dan het punt: “maybe a half mile southeast of Danford”. Het is Wills visioen, “Turn right!”, dat daarna naar de auto leidt.

Van het motel naar de bunker

In het motel vragen ze een kamer “Double”. Jonathan: “On or off?” Nancy lacht om een déjà vu, dat de wiki verbindt met “Hoofdstuk zes: The Monster”, “Chapter Six: The Monster”. Ze vergelijken de littekens. Zij: “mine's bigger”. Zij vraagt waarom hij afstand nam. Will, en Steve. Zij: “I waited.” Hij: “Yeah, like, only a month.” Zij wil het licht uit. De montage gaat dan naar Wills ontwaken.

In Illinois, op het adres “3833”, hangt een camera boven de intercom. Murray is “200 tips” nagegaan. Hij kent elke stap van Barb die dag. Nancy wijst de fouten op zijn bord aan: “Timeline's wrong”. Het meisje met het kaalgeschoren hoofd is niet Russisch. Zij komt uit het lab. Brett Gelman speelt deze man sinds de scène op het politiebureau in het eerste hoofdstuk.

Ze laten hem de opname van Owens horen, buiten zijn medeweten gemaakt in het lab in het vorige hoofdstuk. Je hoort: “You see why I have to stop the truth from spreading”. Murray schenkt zich een vodka in om na te denken, “central nervous system depressant”, en legt een plaat op, “No More”, van Billie Holiday volgens de wiki. Hij gelooft hen, maar: “You need them to believe you.” De mensen “like the curtain”. Hij vindt zijn glas te sterk en giet er water bij. Nancy zegt: “We water it down”. Murray stemt in, “Precisely”: het verhaal wordt aangelengd, “Just like this drink here”. Hij heeft het over gifstoffen, zij over een lek in het lab, “Like Three Mile Island”. De kopieën, de verzending naar de kranten en de nacht in de bunker horen bij het volgende hoofdstuk.

De andere draden

Eleven gaat alleen, liftend. Een vrachtwagenchauffeur zet haar af bij de “Five-one-five Larrabee”. Becky houdt haar voor een verkoopster (“Thin Mints”); zij begint: “I want to see Mama.” Terry Ives herhaalt haar lus voor Family Feud. Becky knipt een stuk tafellaken uit, en Eleven maakt er een blinddoek van. Zij ziet de bevalling, de baby die wordt weggenomen, een ander meisje in een geschilderde kamer, de elektroshocks. De naam en het nummer staan in hoofdstuk 7.

Lucas vraagt zijn vader hoe hij zijn moeder kan kalmeren. Antwoord: excuses aanbieden, en haar dan geven wat ze wil. Billy zet Max af: “If you're not out in an hour…” Zij: “Walking home.” Keith, werknemer van de zaal, is door Lucas omgekocht. Hij doet de machine die Max wilde als defect voorkomen: “Sorry about that, Road Warrior.” Dan: “Short circuit in the motherboard”. Hij stuurt haar naar de achterkamer. Hij eist van Lucas “that date”, zonder te zeggen met wie. Lucas: “Do you accept the risk?” Dan: “Will didn't get lost in the woods.” Max vindt dat “a little derivative”. Lucas volgt haar: “Friends don't lie”. Als hij haar laat zwijgen, ziet zij dat hij bang is. Zij: “Prove it.” Billy komt. Zij zegt tegen Lucas dat hij haar niet moet volgen. Billy: “So he has a name now”.

Claudia zoekt Mews, de kat van de familie. Dustin verzint een “Mr. McCorkle”, die haar richting Loch Nora zou hebben gezien, en haar moeder gaat weg. In hockeykleding legt hij een spoor van mortadella tot de kelder en sluit Dart daar op: “I'm sorry. You ate my cat.” Hij begraaft de kat. De ontsnapping door een tunnel wordt in het volgende hoofdstuk ontdekt. Via de walkietalkie roept hij “code red”. Erica, een He-Man-figuur in de hand, antwoordt “code shut-your-mouth” en hangt op.

Uit zijn auto gestapt, voor het huis van de Wheelers, oefent Steve zijn excuses voor Nancy. Ted heeft al geroepen: “Our children don't live here anymore.” Dustin houdt hem tegen: “Do you still have that bat?” Dan: “Now!” De spijkerknuppel en de lege kelder horen bij het hoofdstuk erna. Hier is het alleen hun ontmoeting. Volgens de wiki begeleidt “Open the Kingdom” van Philip Glass de herinneringen van Terry, en “Green, Green Grass of Home” van Bobby Bare speelt in de vrachtwagen.

Veelgestelde vragen

Lees ook