De schoolpsycholoog in Stranger Things: mevrouw Kelley, de highschool, de dossiers

Kerngegevens

Op school zoekt men vaak een arts. Mevrouw Kelley is dat niet. Ze ontvangt op de highschool, ze houdt fiches bij, ze zegt nee. De tabel voorkomt dat ze aan het lab geplakt wordt, of aan een andere volwassene in een witte jas.

De adviseur, niet het lab

Mevrouw Kelley werkt op Hawkins High, als decaan. Leerlingen komen bij haar voor iets anders dan een les. Chrissy is geweest. Fred ook. Max zal komen. Het is geen ganggeheim: het is haar werk in het gebouw.

Ze is niet de arts die de kinderen van het lab volgt, en ze is niet de rector. Higgins leidt. Zij luistert, zij noteert, zij bergt op. Het verhaal zet haar in twee afleveringen aan het begin van seizoen 4: de Hellfire Club, daarna The Monster and the Superhero. Er wordt geen scène voor haar verzonnen in elke gang.

Regina Ting Chen speelt de rol. Het intro geeft haar geen andere naam. We houden het bij Kelley. Geen voornaam erbij, geen tweede beroep.

Haar van het lab onderscheiden telt, omdat het seizoen volwassenen mengt die weten en volwassenen die niet weten. Mevrouw Kelley weet wat de leerlingen haar hebben gezegd. Ze weet niet wat hen doodt. Het is niet dezelfde kennis.

Max vraagt het dossier

In maart 1986 gaat Max mevrouw Kelley thuis opzoeken. Ze wil het dossier van Chrissy. De adviseur weigert. Het dossier verlaat het kader waarin het opgeborgen is niet, en het verzoek van een andere leerling is niet genoeg om het te openen.

Max dringt niet aan met een argument dat het verhaal ons lang zou laten horen. Ze gaat weg met iets anders: de sleutels. De diefstal is het keerpunt. Zolang mevrouw Kelley nee zegt, houdt het beroep stand. Zodra de sleutels van zak wisselen, is het kantoor die avond niet meer van haar.

Dit bezoek is niet de scène op het kerkhof, niet de brieven, en niet de coma. Het komt ervoor. Max probeert nog te begrijpen waarom Chrissy dood is, en waarom dezelfde tekens haar overkomen. De adviseur is de enige volwassene van de highschool die die tekens heeft genoteerd.

Er wordt haar geen zin in de mond gelegd die ze niet heeft gezegd. Het nuttige feit is de weigering, en daarna de sleutels. De rest van het seizoen vertrekt vanuit wat het kantoor bevat, niet vanuit wat mevrouw Kelley hardop wil voorlezen.

Chrissy, Fred, en dezelfde lijst

Later gaan Max, Dustin en Steve het kantoor binnen. Mevrouw Kelley is er niet. De fiches wel. Die van Chrissy, en die van Fred. Fred heeft de adviseur ook gezien, voordat hij stierf. De twee dossiers beschrijven dezelfde tekens: hoofdpijn, neusbloedingen, nachtmerries.

Max herkent zichzelf in de lijst. Het is geen vage angst meer. Het is een fiche die de hare zou kunnen zijn, geschreven voor twee mensen die al dood zijn. Ze begrijpt dat zij de volgende is. Het kantoor van de adviseur wordt, zonder haar, de plek waar de reeks slachtoffers in één keer te lezen is.

Dustin en Steve zijn er om te openen, niet om in haar plaats te duiden. Max is degene die de symptomen naastlegt bij wat ze meemaakt. De adviseur had de stukken. Ze heeft ze niet op volgorde gezet, omdat die volgorde geen diagnose is die je op de highschool leert.

De dossiers worden niet woord voor woord overgeschreven. Het verhaal geeft de gelijkenis, geen gescande pagina. Drie tekens zijn genoeg om Max van ongerustheid naar zekerheid te brengen.

De klok in de gang

De zekerheid blijft niet in het kantoor. In de gang van de highschool ziet Max de klok. Het is het teken dat de slachtoffers begeleidt, de klokslag die niets te zoeken heeft in een schoolgang. Het dossier heeft haar net gezegd dat ze op de lijst staat. De klok bevestigt het zonder één regel extra.

Mevrouw Kelley is niet in die gang op het moment dat de klok verschijnt. Haar werk stopt bij de fiche. Wat uit de muur komt, is haar zaak niet, en het verhaal maakt haar geen getuige van de visie. Max is alleen met wat ze net gelezen heeft en wat ze daarna ziet.

De klok heeft haar eigen artikel, de klokslag van het huis Creel. Hier is ze alleen een gevolg: de adviseur heeft geweigerd, de sleutels hebben geopend, de lijst heeft gesproken, en de gang antwoordt. De mechaniek van de klokslag wordt niet overgedaan.

Vanaf daar heeft Max het kantoor niet meer nodig. Ze weet het. De rest van maart speelt zich elders af: de brieven, het kerkhof, de koptelefoon. Dit artikel stopt op de drempel, als de fiche en de klok hun werk hebben gedaan.

Wat we niet van haar weten

Geen voornaam. Geen adres voorbij het huis waar Max één keer komt. Geen familie, geen persoonlijke reden om de dossiers te bewaren anders dan het beroep. Een geheim, een bondgenootschap, een dubbel spel toevoegen, zou een theorie schrijven. De scène heeft er geen.

Ze is niet verantwoordelijk voor de doden. Ze heeft leerlingen ontvangen die er slecht aan toe waren, ze heeft genoteerd, ze heeft geweigerd de fiche van een dode aan een andere leerling te laten zien. De diefstal van de sleutels zegt dat Max niet op toestemming kon wachten. Hij zegt niet dat mevrouw Kelley de oorzaak verborg.

Ze wordt niet teruggezien in een rol in het laatste seizoen. Haar nuttige optredens zitten aan het begin van seizoen 4. Haar later zoeken is haar een loopbaan geven die het verhaal al gesloten heeft na het kantoor.

Drie feiten. Adviseur op de highschool. Weigering van het dossier van Chrissy. Twee fiches die op elkaar lijken, gelezen zonder haar, en daarna een klok in de gang. De rest zou een roman zijn over een personage dat alleen de tijd had om nee te zeggen.

Veelgestelde vragen

Lees ook