Max in Stranger Things seizoen 4: de brieven, het kerkhof, het coma
Personages · Maart 1986 · Het coma
De brieven, de koptelefoon, de zolder, achttien maanden. In dit artikel: waar zij in maart 1986 woont, wat het kerkhof onderbreekt, wat de zolder breekt, en op welk moment seizoen 5 haar aan zichzelf teruggeeft.
Maart 1986 doodt haar niet meteen. Max schrijft, zij ontsnapt een eerste keer, daarna biedt zij zich aan als lokaas, en zij komt levend naar buiten zonder wakker naar buiten te komen.
In het kort
- Waar: le parc de caravanes de Forest Hills, avec sa mère
- 24 maart 1986: het graf, de brief, de koptelefoon, een eerste uitweg
- De laatste aflevering: het hart stopt ongeveer een minuut, daarna slaat het weer
- Daarna: un coma de dix-huit mois, un réveil en saison 5
Inhoud
Kerngegevens
| Moment | Waar Max staat |
|---|---|
| Maart 1986 | weg van de groep, een walkman, brieven klaar |
| 24 maart | op het kerkhof, een stem, daarna een lied dat haar eruit haalt |
| De laatste avond | lokaas op een zolder, het lichaam gebroken, het hart opnieuw gestart |
| De nacht erna | blind, in het gips, al in coma |
| De herfst van 1987 | nog afwezig, tot een uitweg met tweeën is gevonden |
De tabel verhindert het seizoen in één beeld samen te vatten. Er is een geslaagde vlucht, daarna een aanbod, daarna een lichaam dat men in leven houdt. Het ontwaken hoort niet bij maart 1986.
Het mixtape-T-shirt, voor de maanden waarin de koptelefoon de oren niet verlaat.
In de winkelDames-T-shirt Max's Mixtape39,90 €Bekijk product
De brieven van maart
Aan het begin van de maand woont Max met haar moeder op de caravanplaats van Forest Hills. Zij heeft de groep verlaten. De walkman blijft op de oren. De jongen die in de zomer van 1985 is gestorven is niet verteerd, evenmin het idee niets te hebben kunnen doen. Die leegte komt de vloek zoeken.
De tekens komen in een volgorde die zij leert lezen. Hoofdpijn. Neusbloedingen. Nachtmerries. Daarna een klok. Als zij begrijpt dat zij de volgende is, past de termijn in één dag: ongeveer vierentwintig uur. Het hoofdstuk dat die dag draagt is gedateerd op 24 maart 1986.
Zij schrijft een brief voor ieder van haar vrienden, voor het geval zij hem niet zou kunnen zeggen. Het zijn geen berichten die aan het toeval worden overgelaten. Het zijn voorbereide afscheids. Die van Lucas zal hij niet openen zolang zij leeft. Het papier wacht. Zij ook, maar niet op dezelfde manier.
De titel van het hoofdstuk, «Dear Billy», neemt de twee eerste woorden over van de brief die zij voor het graf zal lezen. De oorspronkelijke titel neemt dezelfde voornaam over, in het Engels. De brief is geen metafoor. Hij wordt hardop gelezen, aan iemand die niet kan antwoorden.
De stad heeft in die winter van 1986 al een dode op school en een gerucht dat een schuldige zoekt. Max rent het gerucht niet achterna. Zij brengt orde in wat zij zou achterlaten. Dat is een ander soort urgentie.
Het kerkhof en de koptelefoon
Zij gaat naar het graf. Het visioen neemt haar daar. De stem die tegen haar spreekt is geen terugkeer: de dode van de zomer van 1985 blijft dood, en wat zij hoort dient om haar vast te houden. Haar vrienden hebben intussen geleerd dat een bekend nummer een uitweg kan openen. Zij zetten haar de koptelefoon op.
Het nummer is Running Up That Hill, van Kate Bush. Het zat al in de walkman. Het wordt in die minuut de weg naar de uitgang. Zij komt eruit. Een eerste keer. Het kerkhof houdt haar niet.
Die redding sluit de vloek niet. Hij bewijst een regel. De muziek die de persoon liefheeft kan haar terugbrengen, als iemand er is om die haar op het juiste moment op de oren te zetten. Zonder de koptelefoon zou de brief de laatste scène zijn geweest.
Lucas zit in dat gebaar. Niet als figurant van de groep: als degene die dicht genoeg blijft om de koptelefoon op te zetten, en als degene die daarna de brief gesloten houdt. Het kerkhof geeft hem beide rollen. Hij laat ze niet meer los.
De andere draden van hetzelfde hoofdstuk worden hier niet uitgewerkt. De dag van 24 maart heeft andere steden, andere huizen, andere verraad. De draad van Max houdt in drie voorwerpen: een brief, een graf, een koptelefoon.
Een uitweg, geen genezingZij verlaat het visioen. Zij verlaat de lijst niet. De avond op het kerkhof bewijst dat men terug kan komen. Hij bewijst niet dat het doel is veranderd.
Het lokaas op de zolder
In de laatste aflevering verandert zij van taak. Zij is niet meer alleen de prooi die vlucht. Zij biedt zich aan als lokaas, in het huis Creel, om het monster te lokken terwijl anderen het slaan. De zolder is de plek van dat aanbod.
Het aanbod wordt tegen haar aangenomen. Het lichaam wordt gebroken. Het zicht wordt genomen. Het hart stopt ongeveer een minuut. Die minuut opent de vierde breuk. Dat is geen beeld. Dat is de prijs van het plan, door haar betaald.
Eleven, elders, in de band die zij naar die geest heeft geopend, laat het hart weer slaan. Max wordt deze keer niet door het lied teruggebracht. De koptelefoon heeft op het kerkhof gediend. Hier is het een hand in een ander vlak die de spier opnieuw start.
Zij overleeft die minuut. Overleven betekent in deze scène: het hart slaat weer, en de persoon komt daardoor niet terug. De ogen zien niet meer. De vier ledematen zijn gebroken. Het coma neemt het over nog voordat men tijd heeft een pols te vieren.
Het vierde portaal is open. De stad eromheen scheurt. Max ziet de scheur niet. Lucas blijft bij het lichaam. Seizoen 4 stopt bij die verdeling: een levende die afwezig is, een jongen die de stoel niet loslaat.
De figuur van Lucas, degene die de koptelefoon opzet en de brief niet leest.
In de winkelBouwfiguur met groot hoofd Lucas Sinclair19,90 €Bekijk product
Een minuut, daarna het coma
Het coma is geen epiloog die men toevoegt om bang te maken. Het is de staat waarin de laatste aflevering haar achterlaat, in het ziekenhuis, terwijl de stad scheurt. Blind. In het gips. Aanwezig op een bed, afwezig in het gesprek.
Lucas leest. Hij spreekt. Hij zet het lied weer op. Hij leest de brief niet. De opdracht die hij zichzelf heeft gegeven op het moment van de afscheids geldt nog: zolang zij leeft, is dat papier niet van hem. Het coma telt niet als een dood. Hij behandelt het als een wachten.
De anderen kunnen geloven in een verlies dat al is voltrokken. Hij niet. Dat verschil is het karakter van het personage in die maanden, en het bereidt het volgende seizoen beter voor dan een theorie. Iemand blijft. Iemand start het nummer opnieuw. Iemand weigert het geschreven afscheid.
Men verzint voor haar geen wekdatum in april 1986, en geen operatie die het zicht te vroeg zou teruggeven. Het verhaal laat de tijd verstrijken. Achttien maanden. Het lichaam wordt verzorgd. De persoon antwoordt niet.
Zeggen dat zij is gestorven aan het einde van seizoen 4 is dus onwaar, en zeggen dat het goed met haar gaat is ook onwaar. Beide zinnen missen de minuut. Het hart is gestopt. Het hart is weer begonnen. Ertussen een breuk. Daarna een bed.
Het ontwaken, achttien maanden later
De herfst van 1987 komt met seizoen 5. Achttien maanden zijn verstreken. Max ligt nog in coma. Lucas brengt zijn dagen door aan het bed. Van buiten is er sinds de nacht op de zolder niets bewogen.
Binnen is het bewustzijn niet gedoofd. Het wordt vastgehouden in een ruimte gemaakt van de herinneringen van het monster. Daar komt zij Holly Wheeler tegen. Met tweeën vinden zij een uitweg. Max opent de ogen.
Holly is ontvoerd door Henry Creel. De uitweg vinden zij samen. Het ontwaken heeft dus een getuige, en een gids die niet in de ziekenhuiskamer was.
Het ontwaken stuurt haar niet naar de bank. Zij keert uit zichzelf terug in die geest, om de anderen te helpen eruit te komen. De keuze lijkt op het aanbod op de zolder, met één verschil: deze keer weet zij al wat een minuut kost, en zij keert toch terug.
De epiloog ligt in mei 1989. Zij is afgestudeerd. Lucas is nog bij haar. Het zicht, de maanden in het ziekenhuis, de brief die nooit op het verkeerde moment is gelezen: het verhaal maakt er geen anekdote van. Het laat haar levend eindigen, in een stad die twee jaar nodig heeft gehad om haar terug te geven.
Drie tijden, en seizoen 4 staat op zijn plek. Maart 1986: de brieven, het kerkhof, een vlucht. De laatste avond: het lokaas, de minuut, het coma. De herfst van 1987: de uitweg, gevonden met Holly. De maand maart bevat het ontwaken niet. Hij bevat de reden om erop te wachten.
De walkman-sleutelhanger, het voorwerp dat de uitweg op het kerkhof opent.
In de winkelSleutelhanger walkman van Max12,90 €Bekijk product
In het kortEn mars 1986, Max a quitté le groupe, écrit ses adieux, et vit avec sa mère à Forest Hills. Le 24 mars, la chanson la sort du cimetière. La malédiction ne s'arrête pas là. Dans le grenier, elle sert d'appât. Le cœur s'arrête environ une minute, puis repart. Le coma commence. Elle se réveille en saison 5, après dix-huit mois, et l'épilogue de mai 1989 la laisse diplômée.
Veelgestelde vragen
Waar is Max aan het begin van seizoen 4?
Bij haar moeder, op de caravanplaats van Forest Hills. Zij heeft de groep verlaten. Zij luistert naar een walkman en bereidt brieven voor.
Wat gebeurt er op 24 maart 1986?
Zij begrijpt dat haar ongeveer vierentwintig uur resten, leest «Dear Billy» voor het graf, en het visioen neemt haar. Haar vrienden zetten haar de koptelefoon op. Running Up That Hill haalt haar eruit. Dat is nog niet het einde van de vloek.
Waarom dient zij als lokaas?
In de laatste aflevering, in het huis Creel, biedt zij zich aan om het monster te lokken. Het lichaam wordt gebroken, het zicht genomen, het hart stopt ongeveer een minuut. Die minuut opent de vierde breuk.
Sterft Max?
Het hart stopt, daarna laat Eleven het weer slaan. Zij blijft in leven, blind, met vier gebroken ledematen, en zij valt in coma. Seizoen 4 wekt haar niet.
Hoe lang duurt het coma?
Achttien maanden. In de herfst van 1987, aan het begin van seizoen 5, heeft zij de ogen nog niet geopend. Lucas blijft aan het bed en zet het lied weer op.
Wanneer wordt zij wakker?
In seizoen 5. Haar bewustzijn zat vast in de herinneringen van het monster. Met Holly Wheeler vindt zij een uitweg. De epiloog, in mei 1989, toont haar afgestudeerd, nog steeds met Lucas.
