Stranger Things seizoen 2 aflevering 4: “Will the Wise”, samenvatting en analyse

Het gegevensblad van het hoofdstuk

Dit hoofdstuk heet “Hoofdstuk vier: Will the Wise”. Het origineel is “Chapter Four: Will the Wise”. Shawn Levy staat achter de camera, net als bij het vorige hoofdstuk. Hij neemt de hoofdstukken 3 en 4 van de eerste vier seizoenen. Hij is geen gastregisseur.

Paul Dichter tekent voor het scenario. Volgens de wiki was hij de schrijfassistent van de eerste zeven hoofdstukken van seizoen 1. Hij tekent in zijn eentje voor het verhaal van het achtste, dat de Duffers tot scenario hebben omgewerkt. Voor de wiki is het zijn eerste scenario dat alleen op zijn naam staat. Hij zal “The Flayed” schrijven, daarna “Dear Billy”. De onlinegang is op vrijdag 27 oktober 2017, met de release van seizoen 2. Onze andere pagina's kondigen 46 minuten aan. De wiki telt 47 minuten en 7 seconden. Nielsen, op de televisie en in drie dagen, meet 9,3 miljoen kijkers, waarvan 6,6 miljoen tussen 18 en 49 jaar. Bron: The Hollywood Reporter, 2 november 2017.

Sean Astin staat in de credits, zonder in beeld te komen. Volgens de Franstalige Wikipedia had nog geen hoofdrolspeler een aflevering gemist. De titel is die van de tovenaar die Will speelt in de partijen van Dungeons & Dragons. Niemand spreekt “Will the Wise” uit. Hij ontbrak in de teaser van 31 augustus 2016, negen titels door elkaar, waaronder “The Palace” op de vierde plaats. De titel wordt onthuld op 9 oktober 2017. Het beeld van de aankondiging toonde de schaduw, en de tekening die Will ervan heeft gemaakt.

Twee novemberdagen, scène voor scène

Op het schoolplein vindt de groep een verstijfde jongen terug. Joyce probeert hem te wekken. Hij snakt naar adem en komt dan weer bij. Lucas telt twee aanvallen in twee dagen. Men spreekt van een visioen uit het spel, en men antwoordt dat het niets is. Volgens de wiki weigert men het aan Max uit te leggen. Het visioen uit het spel komt later terug, in de ruimte van de club.

Thuis praten Joyce en Will. 's Avonds, in de hut, stijgt de straf. Jonathan vindt zijn moeder en Will in slaap. De volgende ochtend zegt Nancy tegen haar moeder dat ze bij Stacey slaapt, dan treft ze Jonathan. De wiki plaatst “This Is Radio Clash” tijdens deze rit. Dan het bureau en de kou. Dustin verstopt het dier. De anderen zoeken het. Mr. Clarke spreekt over de angst, en Will weigert het bad.

Billy gooit Steve omver en zegt hem de voeten stevig neer te zetten. Steve hoort dat Nancy met Jonathan heeft gespijbeld. In het park vindt de afspraak van de ochtend niet plaats. Hopper hoort herinneringen die niet van Will zijn. In de ruimte van de club vertelt Mike over de schaduw die men op de avond van het feest heeft gezien. Dustin spreekt van een ander bestaansvlak, waarop zij hem niet zou kunnen aanraken. Iemand antwoordt dat dit het echte leven is. Mike gaat Will bezoeken. Lucas en Dustin zoeken het dier. Pas daarna de gesloten ruimte en de scheur.

Dan de bladen. Max vraagt Lucas of men haar uitsluit omdat ze een meisje is, en ze gaat weg. Billy, die nu met Max samenwoont, beveelt haar uit de buurt van deze jongen te blijven. Eleven leest papieren. Mike belt aan. Dustin komt thuis. Het veld sluit het hoofdstuk.

1. 1 november Het plein

   Een verstijfde jongen, een moeder die hem roept.

2. Diezelfde dag De hut

   Een straf die stijgt, ruiten die vliegen.

3. De volgende dag De badkamer

   Een te heet bad, een jongen die de kou wil.

4. 's Ochtends Het park

   Een gemiste afspraak, een auto die afslaat.

5. Overdag De woonkamer

   Herinneringen die niet van hem zijn, dan bladen.

6. Overdag Het lab

   Een scheur, een vlammenwerper, een band die loopt.

7. Daarna De woonkamer, nog eens

   Bladen die op elkaar aansluiten, één woord: ranken.

8. Laatste scène Het veld

   Een schep, een vlies, een tunnel.

De “now-memories”: de kou, het bad en “he likes it cold”

Will herinnert zich niets, op deze 1 november. Joyce toont hem de vorm van de cassette van de avond van het feest, stilgezet op het beeld in het vorige hoofdstuk. Het is dezelfde vorm als zijn tekening. Zij denkt dat de arts zich vergist. Geen geheimen meer, zegt ze. Voor Will is het bijna een gewaarwording. Zij herinnert aan de avond in de speelhal. Hij: het heeft hem geraakt, overal. Zij belooft twee keer te herstellen wat door hem heen gaat.

De volgende dag belt ze opnieuw naar het bureau. Flo zegt Hopper dat Joyce Byers al acht keer heeft gebeld. Het is geen koorts: het is koud. Volgens de wiki een paar graden onder het normale. Will voelt zich niet wakker. Hij herinnert aan de belofte: geen arts. Zij houdt die. Het bad is te heet. “He likes it cold.” Volgens de wiki ontsteekt zijn nek, en beelden van tunnels gaan hem door het hoofd.

Hopper heeft te lang geslapen. Het huis is ijskoud. Joyce zegt hem de deur open te laten. Volgens de wiki is Will in ondergoed. Hij weet dingen, als oude herinneringen die niet van hem zijn. “They're now-memories, happening all at once, now.” Dit journaal noemt ze “herinneringen van vandaag”. Iets groeit erin, breidt zich uit, doodt. Hij weet niet wat. Joyce stelt voor het zonder woorden te doen. Hij tekent.

De beplakte woonkamer: Joyce en Hopper leggen de tekeningen aan elkaar

Volgens de wiki tientallen dikke blauwe strepen op een zwarte grond. Eerst spreekt men van eenvoudige krabbels. Joyce ziet dat de lijnen samenkomen. Ze plakken de bladen aan de muren en op de vloer. Alle tekeningen zijn van Will.

De hypothesen volgen elkaar op. Een doolhof, of een weg. Vertakkingen als de bliksem. Niet het onweer: dat had Will rood getekend. Misschien wortels. Dan Wills woord: doden. Hopper beslist. “Vines. He's drawing vines.” Volgens de wiki vertrekt hij gehaast.

Deze strepen zijn die welke de Upside Down bedekken. De schaduw die Will vasthoudt, zal de groep later de Mind Flayer noemen. Mike zegt alleen “the shadow monster”.

De muur van 1983, de alfabetmuur, heeft een eigen artikel. Mike belt aan. Joyce zegt dat het moment slecht is, en dat Will zich niet goed voelt. Mike vraagt of het het schaduwmonster is. In het volgende hoofdstuk leest Bob in deze bladen een plattegrond van de stad.

In het lab: de verbrande scheur en Nancys band

Nancy en Jonathan in het park, op de ochtend van de afspraak. Het kwartier is voorbij. Mevrouw Holland komt niet. Een man spreekt met zichzelf. Kinderen spelen zakdoekje leggen. Een van de twee zegt dat het beter is te gaan. De auto slaat af. Een man biedt aan hen terug te brengen. Niets wijst op sabotage.

In de gesloten ruimte willen ze naar buiten. Owens antwoordt dat gastvrijheid niet hun sterkte is. Hij citeert George Sarton: “Men of science have made abundant mistakes of every kind.” Nancy: “You killed Barbara.” De verantwoordelijken voor wat Jonathans broer is overkomen, en voor Barbs dood, zijn weg. Hij is het type dat men heeft gehaald om de zaken te regelen. Zij vraagt of dat hun zwijgen vereist. Hij vindt haar taai. Hij houdt hen voor een stel; Jonathan verbetert: “We're not together.”

Hij toont hun wat hun vriendin echt heeft gedood. Teddy, de soldaat met de vlammenwerper, stemt ermee in publiek te hebben. Volgens de wiki vernietigt men de scheur niet: men belet zijn ranken zich uit te breiden. Owens spreekt van een fout die men niet uitwist, zoals onkruid. Het argument: een vreemde macht, de USSR, zou kunnen proberen hem na te bouwen. Men moet de waarheid tegenhouden, met alle nodige middelen. De scène speelt in het lab van Hawkins.

In de auto hoort men de arts nog eens. Nancy besluit: “Let's burn that lab to the ground.” Volgens de wiki is het apparaat de walkman die de dag ervoor is gekocht.

De hut: de ruzie, dan de doos

Op de avond van 1 november wacht Hopper buiten op Eleven. Men heeft haar gezien, een moeder en haar dochter hebben gebeld. Hij zegt dat zij hen in gevaar heeft gebracht. Zij antwoordt dat er niets gebeurt. Hij herinnert aan drie regels. De straf stijgt: eerst de Eggo, dan de televisie, een week, twee, een maand, dan helemaal niet meer. Zij houdt het apparaat met haar gedachten vast. Volgens de wiki rukt hij de kabels eruit.

“You are like Papa!” Hij dreigt met een telefoontje. Zij zegt dat zij hem haat. Het woord van de dag is “brat”, dan zegt hij haar dat zij volwassen moet worden. De ruiten vliegen. Papa, in haar mond, is Brenner. 's Ochtends begint hij een verontschuldiging, dan beveelt hij alles schoon te maken. De televisie zal hij later regelen.

Onder de vloer dozen. Eén is gelabeld HAWKINS LAB. Zij leest Ives, Terry, Jane. Volgens de wiki een artikel over Terry Ives, en een foto van haar met Brenner.

In de Leegte herhaalt Terry haar lus. Jane. Mama. Zij verdwijnt als Eleven de hand uitsteekt.

Het pompoenveld: tot in de tunnel

Eerst bij Dustin. Claudia roept de kat voor het avondeten. Het aquarium is gebroken, een huid blijft erin, een bloedspoor gaat verder. Dart, groter, verslindt Mews, draait zich om en schreeuwt, volgens de wiki. Dustin was thuisgekomen om over Will te spreken.

Darts hoofd gaat open als dat van een Demogorgon.

Hopper is alleen. Volgens de wiki speelt “The Growing” als hij naar het veld vertrekt. Hij graaft tot een grijze massa, snijdt erin, zij trekt zich samen, een gat opent zich. Hij valt in een lange donkere tunnel. “Oh, Jesus.” Het is een ziek pompoenveld, in 1984. Het hoofdstuk erna pakt hem onder het veld weer op, na een nacht bij Joyce.

Achter de schermen: de ruiten zonder digitale effecten gebroken

Volgens de wiki heeft Shawn Levy in Beyond Stranger Things gezegd dat de ruiten op de set zijn gebroken, zonder computerbeelden. David Harbour herinnert zich een heel ingewikkelde dag.

De opening, volgens het door de wiki geciteerde boek Worlds Turned Upside Down, werd gedraaid aan de Patrick Henry High School. Noah Schnapp staat in het midden van een cirkelvormige camerarit, voor een groene achtergrond. De storyboards zijn van Michael Maher Jr. Hydraulx heeft de schaduw als computerbeeld gemaakt en de achtergrond veranderd.

Twee toespelingen. Een aflevering van Cheers uit 1984, “Sam Turns the Other Cheek”, loopt als Hopper de kabel doorsnijdt. Een certificaat van de Ghostbusters-fanclub ligt bij het terrarium. “Scarface (Push It to the Limit)”, van Paul Engemann, loopt als Hopper start en bij het basketbal.

Veelgestelde vragen

Lees ook