Stranger Things seizoen 4 aflevering 4: « Dear Billy », samenvatting en analyse

Stranger Things seizoen 4 aflevering 4: het gegevensblad van « Dear Billy »

Het vierde hoofdstuk heet Dear Billy in de originele versie, « Cher Billy » in het Frans. De titel is geen beeld: het zijn de twee eerste woorden van de brief die Max Mayfield hardop voorleest voor een graf.

De regie is getekend door Shawn Levy, uitvoerend producent van de serie, die aansluit op het vorige hoofdstuk, « The Monster and the Superhero ». Het scenario is van Paul Dichter, die men terugvindt bij het schrijven van « Sorcerer », het vierde hoofdstuk van het laatste seizoen.

De duur is 78 minuten, de tweede van het eerste deel, achter « The Massacre at Hawkins Lab » en zijn 98 minuten. Het hoofdstuk kwam aan op 27 mei 2022 met de zes andere van deel één; « Papa » en « The Piggyback » volgden op 1 juli.

In het verhaal speelt de actie zich af op 24 maart 1986, drie dagen na de dood van Chrissy Cunningham. De aflevering werd daarna voorgedragen aan de Emmy Awards om de serie te vertegenwoordigen: vier nominaties, twee beeldjes, in muzikale supervisie en in prothetische make-up. Nora Felder, de muzikale supervisie die het akkoord van Kate Bush had gekregen, ontving het hare voor dit hoofdstuk.

De samenvatting van « Dear Billy », op volgorde

Alles begint met een berekening. De groep kruist de twee vorige doden: Chrissy stierf een week na haar eerste hoofdpijn, Fred Benson na zes dagen. Max zit aan haar vijfde. Ze heeft ongeveer vierentwintig uur over, en ze verneemt het tegelijk met de kijker.

Ze besluit te schrijven. Afscheidsbrieven, één per persoon, overdag uitgedeeld onder escorte: Steve rijdt, Dustin en Lucas volgen. Op het caravanpark van Forest Hills loopt de overhandiging aan haar moeder mis: de hand die haar tegenhoudt sluit te hard, en de stem van het monster herinnert haar aan de dood van Billy.

Intussen melden Nancy Wheeler en Robin Buckley zich in het gesticht van Pennhurst met valse papieren van psychologie-studentes. De directeur weigert, en staat dan tien minuten toe. Victor Creel, opgesloten sinds 1959 voor het bloedbad van zijn vrouw en zijn dochter, vertelt over de « demon », de visioenen, en een detail dat niemand had opgemerkt: een lied, gehoord op het moment van de aanval, hield hem buiten bereik.

Elders gaan twee draden parallel vooruit. In Californië kondigen de agenten van dokter Owens aan Mike, Will en Jonathan aan dat Eleven uit vrije wil is vertrokken; militairen nemen het huis van de Byers in, een agent valt, en de jongens ontsnappen in de bestelwagen van Argyle. Verder breekt Hopper zijn boeien en vlucht hij uit zijn kamp op een sneeuwscooter voordat hij weer wordt gepakt, terwijl in Alaska de smokkelaar Yuri het losgeld van Joyce en Murray incasseert, de Russen waarschuwt en hen in slaap brengt.

Terug naar de begraafplaats. Max leest haar brief voor het graf van haar stiefbroer, verontschuldigt zich dat ze niets heeft gedaan, en Vecna neemt haar. Haar vrienden passen de regel toe die uit Pennhurst is meegebracht: ze doorzoeken haar tas, vinden haar walkman en starten haar lievelingslied. Een bres opent zich in de trance. Max rent, en valt terug in de armen van Lucas terwijl ze mompelt dat ze er nog is.

1. Opening De aftelling van Max

   Een week voor Chrissy, zes dagen voor Fred. Max zit aan de vijfde. Ze heeft een dag over.

2. Ochtend De afscheidsbrieven

   Max schrijft aan haar naasten en deelt de enveloppen één voor één uit. Die van Lucas zal nooit voor onze ogen worden gelezen.

3. De caravan De hand van haar moeder

   Bij het overhandigen van haar brief wordt Max gegrepen door een visioen. De stem van het monster verwijt haar de dood van Billy.

4. Pennhurst Tien minuten met Victor Creel

   Nancy en Robin krijgen het gesprek met valse papieren. Victor vertelt 1959, de visioenen, en het lied dat hem heeft beschermd.

5. Lenora De aanval op het huis van de Byers

   Eleven is vertrokken met dokter Owens. Militairen vallen aan; Mike, Will en Jonathan vluchten in de bestelwagen van Argyle.

6. Het kamp De mislukte ontsnapping van Hopper

   Hopper breekt zijn boeien en vertrekt op een sneeuwscooter. Hij wordt ingehaald, en Dmitri kantelt naar de kant van de gevangenen.

7. Alaska Het verraad van Yuri

   De smokkelaar steekt het losgeld op zak, waarschuwt de Russische autoriteiten en brengt Joyce en Murray in slaap om hen uit te leveren.

8. De begraafplaats Een lied tegen een trance

   Vecna neemt Max voor het graf van Billy. Haar vrienden starten haar walkman, en een deur opent zich in de trance.

9. Laatste shot « Ik ben er nog »

   Max hervindt haar adem in de armen van Lucas. Niemand was eraan ontsnapt sinds Victor Creel, in 1959.

De drie draden: de stad, Californië, Rusland

De draad van de stad beslaat de twee derde van het hoofdstuk en splitst zich in twee teams: Nancy en Robin gaan een getuige zoeken op uren rijden, Steve, Dustin en Lucas blijven bij het slachtoffer. Opmerkelijk feit, noch Eddie Munson noch Jason Carver verschijnt hier. De klopjacht ligt stil gedurende een hele aflevering, en alle plaats keert terug naar Max. Het verhaal trekt zich samen op het exacte moment waarop het zich had kunnen verspreiden.

De draad van Californië speelt zich af in Lenora Hills, waar de Byers zijn ingetrokken. Eleven is er niet meer: ze is dokter Owens gevolgd en heeft alleen een briefje achtergelaten dat ze weer een superheldin gaat worden. Mike, Will en Jonathan worden thuis gehouden door twee agenten die hen moeten beschermen, tot militairen in aanvalstenue door het raam binnenkomen. Een agent valt, de andere dekt de vlucht, en de pizzabestelwagen van Argyle neemt iedereen mee: in deze draad is de dreiging volledig menselijk.

De Russische draad speelt zich op twee plaatsen af en eindigt in twee mislukkingen op dezelfde dag. In het kamp organiseert Hopper zijn ontsnapping met de gebroken moker, een ontwapende bewaker en een staaf dynamiet; hij wint een sneeuwscooter en verliest de partij enkele kilometers verder. In Alaska begrijpen Joyce en Murray te laat dat Yuri iedereen heeft verkocht. Dmitri, de man die de boodschap had doorgegeven, belandt aan de verkeerde kant van de tralies.

De drie draden kruisen elkaar nooit. De montage laat ze naast elkaar vooruitgaan, en dat is het principe van het hele seizoen: personages die niet weten wat de anderen op hetzelfde moment beleven.

Het sleutelmoment: de begraafplaats, en wat het verandert

De scène is gebouwd in twee ruimtes. In de echte wereld leest Max voor een grafsteen, haar vrienden op enkele meters, en haar lichaam eindigt ermee boven de grond te zweven. In de geest van het monster is alles rood en onbeweeglijk, en het graf opent zich op een bebloede versie van de jongen die stierf in het winkelcentrum van Starcourt, de vorige zomer: het is het gezicht dat het wezen leent om het werk af te maken.

Wat Max redt is geen wapen, maar een informatie meegebracht uit Pennhurst enkele minuten eerder: de muziek bereikt zones van de hersenen die woorden niet bereiken, en een stuk waaraan men hecht kan dienen als draad om terug te komen. Dustin, Steve en Lucas vinden de walkman en starten Running Up That Hill (A Deal with God). Een deur opent zich op de bodem van de trance. Max herinnert zich, en rent.

Het hoofdstuk verandert drie dingen tegelijk. Het geeft de groep haar eerste parade tegen een vijand die ze noch kan zien noch kan aanraken. Het maakt van een lied uit 1985 een overlevingswerktuig. En het plaatst Max in het centrum van het seizoen: ze is niet meer het derde doelwit van een lijst, ze is de enige persoon die is ontsnapt, dus de enige die het monster moet terugnemen.

Blijft wat de scène niet doet. Max is niet genezen, en het verhaal hoedt zich ervoor het tegendeel te suggereren: ze staat op, ze ademt, en de aftelling hervat in stilte.

Wat de aflevering neerzet voor het vervolg

De regel van de muziek zal nog dienen. Ze komt terug in het laatste hoofdstuk, wanneer het plan van de groep erin bestaat het monster bezig te houden terwijl anderen zijn lichaam aanvallen.

Het spoor Creel vertrekt opnieuw vanuit Pennhurst. Wat Victor vertelt oriënteert het onderzoek naar het grote verlaten huis van de stad, dat waar alles begon in 1959, en dat het slagveld van het einde van het seizoen zal worden. De oude man weet niet dat de « demon » die hij beschrijft zijn eigen zoon is; zijn twee bezoeksters weten het ook niet wanneer ze vertrekken.

De twee verre draden komen samen op het dieptepunt. Hopper weer gepakt, Dmitri gevangen, Joyce en Murray tegen hun wil meegenomen, de jongens van Californië op de weg zonder bestemming: aan het einde van het hoofdstuk controleert geen van deze personages nog iets.

En voor Max is de aflevering slechts uitstel. Ze zal als lokaas dienen in de finale, gebroken worden door het monster, en het einde van seizoen 4 en de achttien volgende maanden in coma doorbrengen, tot haar ontwaken in de loop van seizoen 5.

De details en de verwijzingen die opvallen

De cameo van het graf. De acteur die Billy speelt heeft nooit een voet in deze begraafplaats gezet. Geblokkeerd in Australië door de reisbeperkingen van de pandemie, heeft Dacre Montgomery zijn sequentie in Perth gedraaid, op afstand geleid door Shawn Levy, ongeveer een jaar na het deel dat met Sadie Sink was gedraaid. De regisseur heeft verteld dat de sequentie keer op keer was uitgesteld, tussen lockdowns en gesloten grenzen, voordat hij erin berustte haar per videogesprek te leiden.

De knipoog van Pennhurst. Victor Creel wordt gespeeld door Robert Englund, de oorspronkelijke vertolker van Freddy Krueger. De rol van de vader van een monster dat in dromen doodt toevertrouwen aan de acteur die dit principe in de cinema heeft uitgevonden, is de meest directe verwijzing van het seizoen naar zijn modellen. Het lied dat Victor beschermde is « Dream a Little Dream of Me »: een wiegelied tegen een nachtmerrie.

De valse studentes. Nancy en Robin presenteren zich onder geleende voornamen, met gefabriceerde documenten en een outfit gekozen om universitair te lijken eerder dan verleidelijk. Het is de geïmproviseerde monoloog van Robin over de plaats van vrouwen in de psychiatrie die de deur opent, en niet de valse papieren.

Drie monsters, niet te verwarren. Het wezen van deze aflevering is niet de Demogorgon die een kind heeft meegenomen in 1983, en het is ook niet de Mind Flayer die de stad heeft bezeten in de zomer van 1985. Het zijn drie onderscheiden wezens, met drie werkwijzen, ook al onthult het einde van het seizoen dat één wezen ze allemaal aanvoert: dit wezen hoeft een kamer niet binnen te gaan om te doden.

Het effect op de echte wereld. In de weken na de uitzending zijn de luisterbeurten van Running Up That Hill met meer dan 8 700 % gestegen. Het nummer, uitgebracht in augustus 1985 op het album Hounds of Love, werd nummer één in het Verenigd Koninkrijk zevenendertig jaar na de release. Kate Bush had haar akkoord gegeven nadat ze de bladzijden van het scenario had gelezen waarin het lied tussenkwam.

Veelgestelde vragen

Lees ook