“Turn around” in Stranger Things: NeverEnding Story, het duet van Dustin en Suzie

De scène: een duet terwijl de wereld instort

Onder het winkelcentrum Starcourt moeten Hopper, Joyce en Murray de Russische machine uitzetten. Ze hebben een code nodig: de constante van Planck, een getal dat niemand uit het hoofd kent. Dustin, geposteerd op een heuvel met zijn radio Cerebro, belt de enige persoon die het hem kan geven: Suzie, zijn vriendin van het wetenschapskamp, in Utah, in wier bestaan niemand geloofde.

Suzie accepteert te zoeken, op één voorwaarde: dat Dustin “hun” nummer zingt. Hij weigert, zij houdt vol, en het duet begint, in twee stemmen, via de radio, terwijl Hopper en Joyce verbouwereerd voor de machine wachten, en het vleesmonster het winkelcentrum boven hen verwoest. De scène knipt tussen de absolute romantiek van het duet en de paniek van de volwassenen, en dat contrast maakt haar onvergetelijk.

The NeverEnding Story: het nummer achter de “turn around”

Het nummer is het intro van de film The NeverEnding Story van Wolfgang Petersen, uit 1984, bewerkt naar de roman van Michael Ende. Het wordt gezongen door Limahl, voormalig zanger van Kajagoogoo, en geproduceerd door Giorgio Moroder. Het refrein, “Turn around, look at what you see, in her face, the mirror of your dreams”, is wat iedereen onthoudt, vandaar de zoekopdrachten op “turn around”.

Voor kinderen van 1985 is de verwijzing perfect: de film was net uit, en hij gaat over een jongen die zich een wereld verzint om aan de zijne te ontsnappen. De gebroeders Duffer, die elk seizoen op films uit die tijd bouwen, konden voor Dustin niets treffenders vinden.

Wie is Suzie, en waarom niemand het geloofde

Dustin komt terug van zijn wetenschapskamp van de zomer van 1985, Camp Know Where, en kondigt aan dat hij een vriendinnetje heeft, Suzie, “mooier dan Phoebe Cates”, die in Salt Lake City woont. Zijn vrienden lachen, en vergeten het daarna. Afleveringen lang is het enige bewijs van haar bestaan een radio die niet antwoordt. Het duet is dus ook een revanche: op het moment dat Dustin haar het hardst nodig heeft, neemt Suzie op, voor Steve, Robin en Erica die verbijsterd meeluisteren.

Het personage keert terug in seizoen 4, ditmaal in beeld en bij haar thuis, in een huis vol broers en zussen, waar de Californische groep landt om haar te vragen een computer te hacken. Ook daar onderhandelt ze. Suzie is het zeldzaamste personage van de serie: degene die altijd wint.

Het duo, een moment dat cultstatus kreeg

De scène ging meteen het sociale web over bij de release van seizoen 3, in juli 2019, en het nummer van Limahl vond de streaminglijsten terug. Ze is ook een terugkerende grap geworden: wanneer Suzie in seizoen 4 weer verschijnt, hebben Dustin en zij geen tijd meer om te zingen, en fans hebben dat genoteerd.

Suzie is van de status van denkbeeldige vriendin overgegaan naar die van genie in dienst: in seizoen 4 is zij het die project Nina vanaf haar computer lokaliseert.

Achter de schermen: hoe de scène is ontstaan

De Duffers wilden Suzie spectaculair introduceren en Gaten Matarazzo, zanger opgeleid op Broadway, de kans geven zijn stem te tonen. Hun eerste keuze was het nummer van de Ent en zijn vrouw, uit The Lord of the Rings; toen ze hoorden dat een serie naar Tolkien bij een concurrent werd voorbereid, zijn ze van idee veranderd. Scenarioschrijver Curtis Gwinn stelde het thema voor van de film The NeverEnding Story, uitgekomen in 1984.

Gabriella Pizzolo, die Suzie speelt, zingt ook op Broadway, waar ze de titelrol van Matilda heeft gehad. De twee acteurs stonden op naburige sets en hebben samen gezongen, zonder muziek, en vielen vanzelf in harmonie; het resultaat was te synchroon voor twee tieners gescheiden door honderden kilometers, en het moest bij de montage ontstemd worden.

Het nummer, in detail

“The NeverEnding Story” is gecomponeerd door Giorgio Moroder, de Italiaanse producer van disc slagers en soundtracks uit de jaren 80, en gezongen door Limahl, de voormalige zanger van Kajagoogoo, met een vrouwenstem als contrapunt. Het opent de film van Wolfgang Petersen uit 1984, de verfilming van de roman van Michael Ende, waarin een jongen een boek leest waarvan hij de held wordt. Het refreinthema, “turn around, look at what you see”, is wat Dustin en Suzie elkaar toespelen.

De keuze is dubbel raak: het nummer dateert van het jaar voor de actie, en het onderwerp, een kind dat een verhaal binnenstapt, is dat van de hele serie. Het kreeg in 2019 een tweede jeugd op de platforms, vijfendertig jaar na verschijnen, zoals andere hits die de serie opnieuw lanceerde.

Waarom de scène werkt

De scène is gebouwd op een contrast. Aan de ene kant de slag: het vleesmonster in het winkelcentrum, Eleven zonder krachten, Hopper en Joyce onder de grond voor de machine. Aan de andere kant twee tieners die via de radio een kinderfilmthema zingen, terwijl Murray schreeuwt en Hopper de ogen ten hemel slaat. De montage wisselt, en het verschil levert een van de zeldzame momenten van pure komedie van de serie midden in een finale.

Ze werkt ook omdat ze een plot van het hele seizoen afrondt: niemand geloofde in het bestaan van Suzie. Wanneer ze zingt, heeft Dustin gelijk voor iedereen, en de constante van Planck die ze uiteindelijk geeft sluit de Russische poort. Het duet is een van de meest gedeelde fragmenten van de serie geworden, en de scène die fans het vaakst noemen voor seizoen 3.

Veelgestelde vragen

Lees ook